het grote boekexperiment

Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt

DominiqueDeffontaine

De ontbrekende domino

Iets te vroeg sta ik te wachten op een afspraak. Een kwartier later zoemt mijn gsm met een bericht van vertraging. “Zal ca. 20 minuten later zijn.” Ik ijsbeer, een beetje lastig, geen boek bij, nog geen e-reader op zak. Het enige wat ik al rommelend in mijn tas vind, is een kopietje van de tekst van Marianne Williamson: Onze grootste angst. (uit A Return to Love). Wijze woorden waar veel naar verwezen wordt, in boeken, op websites. Nelson Mandela zou deze ook hebben uitgesproken tijdens zijn inaugurale rede.

Opnieuw een sms-bericht om te laten weten dat mijn afspraak nóg iets later zal zijn. Ik geef me over aan het wachten, ga helemaal op in de tekst. Ik heb alle tijd. Ik lees almaar trager, woord voor woord, letter per letter, alsof ik ze nooit eerder gelezen heb, alsof ze in een vreemde taal geschreven zijn. Trager. De letters wandelen doorheen mijn hele lijf, verzamelen zich opnieuw tot zinnen. Vooral die éne zin. Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt. die eerst als het ware op mijn netvlies blijft kleven, nadien in mijn oren als een refrein weerklinkt en zich ten slotte installeert en verankert ter hoogte van mijn hart. En vooral dat ene woord: licht! Ik voel meteen een golf van intense, innerlijke rust door me heen gaan.

Het derde bericht doet een voorstel tot een nieuwe afspraak, in de loop van volgende week. Ik stap in mijn wagen en voel mij, in plaats van een onrustige, ongeduldige zoeker, nu als een ont-dekker – ja, ont-dekker met koppelteken geschreven, om klemtoon te leggen op het wegnemen van doeken, sluiers, wikkels.

Ooit heb ik er blijkbaar voor gekozen om over mijn eigen licht sluiers te leggen, gedreven door angst, vragen en twijfels en met de illusie mij zo te beschermen. Waarvoor? Waarom?
Zo lang geleden, ooit heeft het dienst gedaan.
Door nu al wachtend in de vertraging te duiken komen ook andere inzichten in me op. Inzichten die me tijdelijke verandering hebben gebracht, maar geen blijvend effect, omdat ik nog onder mijn beschermwikkels vertoefde. Al deze overtuigingen, hoe krachtig ook, misten tot dan toe die ene verbindende domino die de andere domino’s meeneemt, vloeiend, als in een dans. De klik die zegt: laat die angst los.

Alvorens mijn autogordel in te klikken, nog mijn reply, al glimlachend, op het gsmbericht: “Ja graag! Tot volgende week!”

Ik heb niet zoveel vragen meer. Als ik mijn leven nu omschrijf, is het alsof de rollen omgekeerd zijn. Alsof het leven mij als het ware vragen stelt, terwijl ik de antwoorden demonstreer, in dankbaarheid en blijheid. Vragen komen op mijn pad en de antwoorden ontvouwen zich. Onder het motto: ‘Vrijheid als keuze!’

Als ik nog gedreven was geweest door ‘angst en twijfels’, zoals vroeger, dan had je nu mijn bijdrage hier niet gelezen. Dan lag ik nog onder mijn wikkels, onder belemmerende overtuigingen, die mij niet aan dit schrijfproject hadden laten deelnemen. Een mentaal antwoord zou de overhand genomen hebben, een angstige ego-stem: ‘Dit kun je niet maken, iets zo persoonlijks openbaar maken. Wat zullen ze van je denken?’

Terwijl ik nu dit transformatiemoment ‘van on-zicht-baar naar zicht-baar’ heel graag met jullie deel. Onbevreesd en ont-wikkeld.

Dominique Deffontaine (1957) is trotse mama van twee dochters en blije mado van kleinzoon Mathis. Verder is ze actief als persoonlijke en transpersoonlijke coach, met een grote passie voor mensen, de natuur, ontwikkeling, boeken, communicatie en samenwerking. ddeff101@skynet.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: