het grote boekexperiment

Je hebt maar één leven, grijp alle kansen die je krijg

ErikVanderhaegenVijftig

Ik word vijftig. En ik besef het niet, want ik ben geen vijftig. Maar soms zie ik het wel. In de ogen van anderen, op de onverwachte foto met peper- en zoutkleurig haar. En eerlijk gezegd, ik voel het ook heel soms, al geef ik het niet graag toe. Nochtans voel ik mij nog sterk, kan ik de jongeren op kantoor nog ‘een poepje laten ruiken’ en heb ik nog het gevoel dat the best is yet to come. Maar die stemmingen wisselen. En momenteel heb ik het gevoel dat wordt beschreven in het liedje van Boudewijn de Groot over een wonderkind van vijftig, dat er allang geen meer is. Want waar ik altijd heb geleefd met een ongelofelijke nieuwsgierigheid en zonder vrees om iets nieuws te proberen en andere talenten te ontplooien,  komt plots het besef dat alles wat ik nu nog doe geen ‘spielerei’ meer is. Over enkele jaren ben ik misschien professioneel niet meer van tel en uiteindelijk heb ik statistisch gezien al meer jaren achter dan voor mij. En als je zoveel op werken hebt ingezet als ik, ontleen je toch uiteindelijk een deel van je relevantie uit wat je doet. Soms meer dan uit wat of wie je bent.

Ik word dus vijftig en plots is er die drang naar evaluatie. Ben ik geworden wat ik wou? Ben ik geslaagd? Wat rest er mij als alternatieven om mijn maatschappelijke relevantie op korte tijd toch nog te laten stijgen? Waarom staan er zoveel mensen – ook jongere – verder dan ik, in termen van rijkdom en roem en familie en relevantie? En hoe kan ik dat allemaal nog wat bijbenen voor ik word afgeschreven?
Het resultaat is dat ik ongeduldig word, behoudsgezind ook en dat het avontuurlijke op de achtergrond begint te verdwijnen. Misschien is dat wat men als kind ziet als ‘een oude knar worden’?
En dat is niet goed, ik weet het en ik moet ertegen vechten.

Wat ik zeker al geleerd heb, is dat men niet moet lachen met ouder wordende mensen. Ook zou ik jongeren duidelijk willen maken dat we maar één leven hebben en dat we alle kansen moeten grijpen, maar toch niet onbezonnen met de tijd moeten omgaan. Het gaat snel.

Ik word vijftig en ik moet het dus duidelijk nog verwerken. Het enige wat ik nog kan doen, is de dingen goed doen, maar ondertussen toch niet vergeten dat er voldoende plaats moet blijven voor relativering en om te genieten van de mooie kanten van het leven dat er nog is.
En als laatste berusten in het feit dat niet alles perfect is, dat ik nietig ben in een groter geheel, maar toch het belang zie van de mensen die dicht bij mij staan.

Erik Vanderhaegen (1963) is handelsingenieur, papa van drie dochters en houdt van eten, golfen, fietsen en oldtimers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: