het grote boekexperiment

Je kunt bewust sterven

Het eeuwige leven

Ik had Mama zoveel verteld. Dat ik van vrouwen houd en ook dat je kunt overgaan door te vasten op voedsel en drinken. Hier had ze selectief wel oor voor. Tijdens haar vastenperiode stopte ze mondjesmaat met eten en drinken. Als ze dan al iets at, was het zo bitter weinig dat een roodborstje er het leven bij zou laten. Haar gelaat was warm, open en ontvankelijk. Haar kleine spleetoogjes scanden je als lasers. Ze keek dwars door je heen en zag ook alles. Zelfs schijnbaar de onzichtbare dingen die je haar wou verzwijgen, uit angst haar te kwetsen. Niet één rimpel buiten de lachrimpels vertekenden haar bijna transparante, porseleinen gezicht. Ze ging er zo prat op dat ze haar hele leven lang haar gezicht waste met regenwater. Ze leefde op haar manier, zoals zij het wou.

Maatje was mijn grootste meester. Toen ik rijper en wijzer werd, liet ze me toe om ook de hare te zijn. Tot mijn grote vreugde had ze ook oor voor wat ik wist. Ze kon zo selectief luisteren, alleen maar dát horen wat voor haar van belang was. Zelfs al vertelde ik het langs mijn neus weg, ze had het gehoord en stelde er vragen over. Toen ik haar de knepen van het Eeuwige Fysieke Leven leerde, haar beloofde dat ze met de gedachte alleen al veel langer zou leven, kon ze me met zoveel tederheid en dankbaarheid aankijken dat ik me soms onwennig voelde. “Ben je zeker, Roseke, kan ik dit ook?” vroeg ze me met twee vraagtekens in haar oogjes. “Maatje…, heb ik je ooit belogen?” Haar ‘nee’ was krachtig en direct. Ze wist hoeveel ik van haar hield, dat ik alleen maar het beste voor haar wou.

Op haar 84ste, nogal eenzaam en levensmoe, had ze een trombose aangetrokken, waarbij de linkerkant van haar lichaam verlamd werd. Mijn eerste Siamees Yokoshi likte haar voortdurend en daardoor werd ze telkens weer naar het ‘nu’ getrokken en bleef ze uiteindelijk in leven. Tien jaar later had ze een maagbloeding. Twee jaar later nog een trombose en nog een trombose, waarna ze telkens weer zelf koos om verder te gaan. Ik was er om haar eraan te herinneren dat zij zelf kon kiezen voor het leven of de dood. En dat ik, welke haar keuze ook zou zijn, er was om haar te helpen en bij te staan. Ik was al vijftig toen ze me liefdevol, met tranen in de ogen, vroeg wat er met mij zou gebeuren als ze er niet meer was? Lief toch?
“Ik zal leven, Maatje, en een kwalitatief fysiek, mentaal en emotioneel evenwichtig leven leiden. Ik zal blijven geloven in het Eeuwige Fysieke Leven en door de gedachte alleen al veel langer leven en wie weet creëer ik de kans om Eeuwig Fysiek in leven te blijven. Net zoals jij nu, zal ik er zelf voor kiezen als ik wil gaan.”

Toen ik net terug was van een rebirthing-tournee in Zuid-Afrika, vertelde ze me dat ze katten zag op de muur en dat er mannen onder haar bed zaten. “Wishful  thinking”, lachte ik het binnensluipende monster weg. Het drama stond aan de deur. Ik voelde dat alzheimer en dementie stonden te trappelen voor aandacht. “Misschien regent het buiten katten en hoop je dat er mannen onder je bed zitten. Ik moet je teleurstellen, Maatje. Alzheimer of dementia is één weg om te gaan, maar er zijn alternatieve wegen.” Haar angstig, psychotisch trekje duurde welgeteld één week! Toeval of bewuste keuze? Ik vermoed het laatste.

Drie dagen voor ze besloot om over te gaan, vroeg ze me om vergiffenis. “Wat kun jij verkeerd gedaan hebben, dat ik je zou moeten vergeven?”, vroeg ik haar. “Omdat ik zelfmoord ga plegen”, zei ze. Terwijl ze dwars door me heen keek.
Op Valentijn zelf, en twee dagen later nog eens, dronken we in alle intimiteit onze laatste glazen champagne. Ik had voor Demoiselle gekozen, omdat ze die bubbels zo fijn en lekker vond.

Nu, zonder dat ik het aanreikte, begon ze de laatste twee dagen van haar leven bewust ‘verbonden’ te ademen, zoals dat in rebirthing gaat. Je ademt in en uit zonder tussenpauze en deblokkeert zo emotionele blokkades in jezelf. Ze rebirthe van catharsis naar catharsis, sessie na sessie, om dan weer alles te integreren in een volgende catharsis. Tussendoor nam ze een slokje water, at een koffielepeltje eten en
loste enkele oneliners om u tegen te zeggen.

Mama vroeg me mijn hand op haar buik te leggen: “Mijn hart!” zei ze plots. Ik gaf haar een paar druppels Rescue van dokter Bach en ze glimlachte. Ze wist dat wat ik haar gaf, goed was voor haar. Deze keer zou en wou ik haar niet meer hier houden. Op haar vraag. Ik had het haar op mijn communiezieltje beloofd.

Het ritme en de intensiteit van haar ademhaling veranderden. Doodse stiltes tussen haar in- en uitademing lieten vermoeden dat ze niet veel langer geestelijk aanwezig zou blijven. Iedereen rondom het bed zat intens in gedachten bij haar en door de tranen heen zag ik af en toe een erkentelijke glimlach.

Plots hoorde ik Maatje nog een laatste keer: ”Rose!” zeggen. Ik probeerde haar aan te moedigen om los te laten: “Laat los, Maatje, laat los… Ook je ademhaling.” Haar kleine, guitige spleetoogjes zochten mijn tranende ogen. “Het is zo moeilijk om los te laten. Ik ben bang”, bibberden haar lippen. Toch zag ik hoe ze adem na adem haar lichaam achterliet. Haar tengere lichaam ging zwaar wegen en maakte een kuil in het matras. “Maatje, als je daar eenmaal bent, kom je me dan vertellen hoe het er is…?” Met een brede glimlach, twee dunne lipjes en haar kin een beetje in de hoogte, knikte ze nog: “Ja!”
Ineens klonk haar ademhaling veel warmer en rust viel over haar. Ik voelde hoe de angst van haar afviel. Ze had de angst aanvaard en tussen haar tanden door, vanuit een diepe borstademhaling, fluisterde ze minutenlang, als in een mantra: “Ik laat los… Ik laat los… Ik laat los…” En dan plots, die primaire schreeuw. Wauw! We keken elkaar allemaal aan. Ze ademde zichzelf letterlijk naar de andere dimensie. Ze bleef bewust tot het einde.

Haar fijne, porseleinen handen waar ze zoveel kant mee had geklost, lagen voorzichtig naast haar op de roze bedsprei. Kleine zweetparels fonkelden als sterretjes op haar gezicht. Liefdevol nam ik haar nog even zachtjes in de armen en kuste haar tot ziens. Wat hield ik van haar. Goeie reis, Maatje. Wacht maar niet op mij, want dat zou nog wel eens heel lang kunnen duren…

Marie Rose Windels (1946) leert haar volk ademen via ‘rebirthing’ en deelt een zielsfragment uit haar boek ‘Springlevend’. Reizen, schrijven, collages maken en houden van zijn de hobby’s in haar leven als einzelganger. Haar cd ‘Aum Namaha Shivayia’ weet wereldwijd een drieduizendtal fans te bekoren. ademenmetrose@skynet.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: