het grote boekexperiment

Neem het leven van dag tot dag

Over-leven

Zeven jaar was je en daar stonden we dan, op de dienst Spoedgevallen in het Universitair Ziekenhuis in Leuven. In je mond nog steeds dat stukje pannenkoek dat je, of eerder ik, drie uur eerder in je mond had gestoken. Wachtend op de professor van de dienst Pediatrie.
Sinds de scheiding een achttal maanden eerder was je iets stiller, maar dit schreven we toe aan de grote verandering in jouw en ons leven. Je was pas een weekje terug thuis na een maand – verplichte – vakantie bij je papa. Een maand tijdens de welke je geen contact met mij mocht hebben. Je was zo blij terug thuis te zijn, maar tegelijkertijd lag er zo’n verdriet in je ogen.

En er was een veel groter probleem, je at niet meer. Niets, maar dan ook niets meer. Van alles heb ik geprobeerd, van je straffen tot heel lief zijn, je lievelingsgerechtjes maken, koekjes, ijsjes, gelijk wat. Volledig overstuur en tegelijk verdoofd, in paniek en machteloos – en nadat je zojuist twee uur lang met een stukje pannenkoek, je lievelingsdessert, in je mond had rondgelopen en maar niet wou doorslikken – heb ik je letterlijk onder de arm genomen en ben ik richting spoedgevallen gereden. Ik had absoluut geen idee meer hoe ik je zelf kon redden. Hoe kon het toch zover gekomen zijn?

In het ziekenhuis zagen ze de ernst van de zaak in. Ook ik had al vastgesteld dat je op die maand zo’n vijf kilo lichter was geworden. En ook de professor sloeg alarm na mijn lange, zo gedetailleerd mogelijke verhaal. Ik zie me daar nog staan die dag, aan de grond genageld. Mijzelf verwijtend hoe ik toch zo’n slechte moeder kon zijn.
Waarom dacht ik dat alles wel vanzelf goed zou komen zolang ik je maar genoeg liefde en aandacht gaf? Waarom had ik gefaald? Eén ding was duidelijk: jou mee naar huis nemen was absoluut geen optie.

Dit was slechts het begin van een lange weg. Een weg die ons leven sterk heeft beïnvloed, en die mij tot de dag van vandaag nog steeds niet loslaat. Tranen met tuiten heb ik gehuild, uit onmacht, uit onwetendheid. En vooral was er die éne vraag die constant rondspookte in mijn hoofd: wat was er gebeurd? Tegen welk kwaad had ik je niet kunnen beschermen?

Dankzij de goede professionele zorgen is het allemaal gelukkig goed gekomen. Met ups en downs, en jarenlange therapie. Ondertussen kreeg jouw eetstoornis ook een medische naam mee: anorexia. Blijkt dat bij jou het hongergevoel wegvalt wanneer je je ongelukkig voelt. Dit is voor jou dé manier om te laten zien dat er iets niet gaat. Dat je met jezelf in de knoop ligt. En dit is ook vandaag nog steeds zo.

Ondertussen ben je negentien en gaat het je wonderwel goed. Je studeert momenteel een jaar in de Verenigde Staten. Jouw grote droom. En wie ben ik om je deze te ontzeggen. Hoewel je ziekte op de achtergrond mee volgt. Zo hebben we de afspraak dat als je je niet goed voelt en je minder begint te eten, je onmiddellijk aan de alarmbel trekt. Met een gelukkig en ook bang hartje zit ik te wachten op dat eerste grote liefdesverdriet. Eentje waar we volgens de professor voor op onze hoede moeten zijn.

Jouw ‘ziekte’ heeft je gemaakt tot wie je vandaag bent. Een zelfstandige, fantastische jongedame die met haar twee voetjes stevig in deze wereld staat. Een die weet wat ze wil, te beginnen met je studies criminologie.
Het heeft ook mij gemaakt tot wie ik vandaag ben. Door mij op mijn werk te storten en het leven van dag tot dag te bekijken, heb ik een mooie professionele carrière uitgebouwd. Ik werk al twintig jaar lang voor hetzelfde fantastische bedrijf en ga elke dag met plezier werken, want elke dag zonder zorgen mag je vriendelijk toelachen. Ik heb zelfs de moed gevonden om via avondschool een bachelor ‘journalistiek’ te behalen. En dat op mijn 42ste!

De echte reden van je grote verdriet komen we misschien nooit te weten. Ooit heb je gezegd: “Mama, misschien ben ik het zelf wel vergeten, of misschien wil ik het niet meer weten.”
Mijn lieve schat, het ga je goed. Ik wens je een prachtig en zorgeloos leven toe.

Kristel Muls (1969) is communications & public affairs manager. Vorig jaar behaalde ze op 42-jarige leeftijd een professional bachelor journalist. Ze deelt al vijftien jaar lief en leed met haar grote liefde en is mama van een 19-jarige dochter en een 27-jarige stiefdochter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: