het grote boekexperiment

Verlangen is de basis van levenskunst

MaritaPlasHoe één zin mijn ziel opende

Een avondje zingen, ideaal om het huis met z’n spanningen te ontvluchten. Het was het derde concert op rij en ik genoot met volle teugen. Dit keer zongen we in een prachtige, oude kerk in een dorpje ergens in West-Vlaanderen. Het was bijna kerst en de sfeer was er hemels, klaar om dat kleine mensje te ontvangen.

Filip, de diepste bas van het koor, stond achter mij, terwijl ik mezelf inspecteerde in de spiegel. Hij vond dat zwarte uniform maar niets voor de dames, en vooral niet voor mij. “Je bent een veel te blij mens om zoveel zwart te dragen”, beweerde hij.
Ik lachte even, maar deze zin raakte mijn fundamenten en deed ze daveren. Op dat moment schoot door mijn hoofd dat ik vanbinnen nog nooit zo verbitterd was geweest; dat ik de schijn wel ongelooflijk hoog kon houden voor de buitenwereld.
Ik herinnerde me hoe vaak ik ‘goed’ antwoordde als iemand me vroeg hoe het met me ging, maar dat er zich diep vanbinnen iets ‘kouds’ afspeelde, waar ik zelf bang voor was. Ik wist dat als ik hier ooit écht naartoe zou gaan, dat het verdriet niet te overzien zou zijn, en daar was ik niet klaar voor.

Soms sprak ik hier wel eens over met vriendinnen; maar na een tijd niet meer, omdat ik in herhaling viel en niemand graag luistert naar een steeds terugkerend verhaal.
Maar die avond kwam die zin van Filip écht binnen, werd ik me heel bewust van de kou in mijn hart én ging er tegelijkertijd iets open. Volgens Filip was het een grote, rode bloem.

Een paar dagen later vertelde ik hem hoe er ‘iets’ op gang was gekomen door die ene zin van hem, en dat ik bang was: bang om echt te gaan voelen, bang om mezelf te verliezen in een kluwen van gevoelens. Ik wist als ik de drempel naar écht voelen zou nemen, dat ik een belangrijke stap zou moeten zetten, en ik was doodsbenauwd dat ik dat niet alleen zou kunnen.

In die dagen vond het boek Het verlangen van Anselm Grün mij. Op de achterflap las ik het volgende: ‘Wie durft zijn hart te volgen? Wie neemt zijn dromen serieus en overwint praktische bezwaren?’
Anselm Grün laat zien hoe verlangen een drijvende kracht in ons leven is. Het bevrijdt ons uit cynisme en berusting. Het doet het vuur in ons hart oplaaien, zodat de wereld niet verkilt of verhardt. Kortom: verlangen is de basis van levenskunst.
Grün inspireert ons te vertrouwen op ons innerlijk verlangen. Zijn boodschap is: ‘Luister naar de stem van je hart. Stel je open voor je dromen. Bevrijd jezelf van knellende banden en volg je eigen ster. Het zal je leven veranderen.’

Je kunt je voorstellen dat die woorden écht binnenkwamen. Het waren de eerste druppels water voor een prachtige knop die niets liever wou dan open te gaan om een bloem te worden.

Ik werd er me de weken daarna heel bewust van hoelang ik al bezig was om afscheid te nemen van het leven dat ik leidde. Hoe vaak had ik door het huis gewandeld,  terwijl ik een lied van Johan Verminnen zong: “Eén of andere dag, daar kun je op aan, stap ik uit de stroom van dit dagelijks bestaan, om uit te zien naar iets anders misschien…” Ik wist ook heel zeker dat ik die stap ooit zou zetten.
Dit was de enige échte weg. Er zouden heel wat hindernissen te nemen zijn, maar ‘De Grote Sprong’ was gemaakt: in het deksel dat jarenlang op mijn innerlijk leven vastgeroest zat, kwamen stilaan gaten. Stel je het beeld voor van een geiser; als de gaten groot genoeg zijn, wordt het deksel totaal weggespoten door heet water! Spannend én overweldigend. Ik keek er halsreikend naar uit, maar was tegelijkertijd nog altijd doodsbang.
Ik wist wat ik achterliet, maar ik wist niet waar ik in terecht zou komen.

Hans Korteweg schrijft hierover in De grote sprong: “We dienen bereid te zijn ons innerlijk weten zwaarder te laten wegen dan de continuïteit van het bestaan en  vanuit dit weten te handelen.”
Ook deze woorden las ik gretig, hongerig, ze deden al mijn vezels opnieuw trillen. Mijn innerlijk leven was graatmager geworden en schrokte nu woorden naar binnen die leven en vernieuwing in zich droegen. Ik las en nam de woorden in me op alsof mijn leven ervan afhing. En als ik er nu op terugkijk, was dat misschien ook wel zo.

Marita Plas (1965) is sociaal verpleegkundige, PRI-therapeut i.o. en moeder van een dochter van zestien. Haar passie is mensen bevrijden van oude pijn, zodat ze de pracht van het nu ervaren. En als het lukt, vliegt ze even boven de wolken met of zonder ‘her man’. maritaplas1@gmail.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: