het grote boekexperiment

Wees niet alleen een rots voor anderen, maar ook voor jezelf

ReneeAgneessensDe tragiek van het ‘be strong’-type

Het leven is als een atlas, maar dan zonder register. Allerlei landkaarten, steden, straten, kriskras door elkaar met af en toe een kruispunt, een doodlopende straat, een waterweg, een berg of een diep dal.
Het register is niet mee in het boek opgenomen, dus ik weet niet, onderweg, waarheen het zal leiden. Ik kan alleen maar hopen, bij het kiezen van de richting, dat het vooropgestelde doel bereikt zal worden. Het fijne van leven in een netwerk van wegen, is dat je zoveel keuzes hebt. Geen enkele keuze is een slechte keuze, want altijd leidt het wel ergens naartoe. Het fijne van leven in een netwerk van wegen is ook dat je zoveel mensen ontmoet. Soms staan ze aan de kant, soms lopen ze een eindje mee, soms nemen ze de tegenovergestelde richting en soms mijden ze je bewust.

Binnen deze atlas van het leven heb ik me altijd gevoeld als een sterke gids, aan wie mensen de weg konden vragen. Ik wees hen dan zo goed mogelijk de richting aan. Door sommigen werd ik zelfs lachend ‘het orakel’ genoemd, omdat ik het juiste advies gaf, de juiste weg wees, de juiste woorden gebruikte om hen bewust te maken, …
Mijn professionele loopbaan opbouwen binnen Human Resources was voor mij een evidentie. Sinds 1990 ben ik dan ook actief in deze wereld, vandaag als HR director voor een fantastisch bedrijf. Ik kan me ‘uitleven’. Ik kan mijn job uitoefenen met het hoofd én het hart. Ik ben een gids voor ’elk wegennet’.

Maar ondanks het feit dat er al die tijd vele mensen rondom mij stonden, voelde ik me soms eenzaam. Ik was voor velen het register bij hun atlas, maar zelf voelde ik me eerder verdwaald. Ik was de rots in de branding voor anderen, maar schijnbaar was er geen rots voor mij.

Tijdens mijn loopbaan dienden zich de managementtrainingen aan, als onderdeel van elk traditioneel management-ontwikkelplan. Deze specifieke training, gegeven door de atypische trainer André Pelgrims, ging, onder andere, over jezelf goed kennen om een goed leider te zijn. Het was alom introspectie wat de klok sloeg, wat bij alle deelnemers gepaard ging met de nodige emoties. Voor mij werd, na een grondige analyse, uiteindelijk bepaald dat ik een ‘be strong’- profiel had. Het is maar een woord, maar het heeft heel wat in beweging gebracht in mijn leven. Immers, de tragiek van een ‘be strong’-profiel is de volgende:

“De tragiek van de ‘be strong’ is dat hij door zijn kracht een rots in de branding is, een eiland waar velen zich veilig voelen. Alleen vermijdt de ‘be strong’ dat mensen in contact komen met zijn kwetsbare en kleine kant. Hij mag immers niet kwetsbaar of klein zijn, maar moet steeds die rots in de branding zijn. Daardoor verdwijnt de spontaneïteit en trekt zijn hart zich terug uit het contact met anderen. Er wordt overgeschakeld op controle van de eigen emoties en hierdoor komt een niet-authentiek gedrag in de plaats. Mensen voelen dit en bewaren uit onzekerheid afstand. Na verloop van tijd wordt de ‘be strong’ eenzaam en alleen, een onbewoond eiland waar niemand nog aan wal komt…”

Van ‘in-zicht’ gesproken, dit kon voor mij wel tellen. De puzzel viel in elkaar, de bal ging aan het rollen, het hek was van de dam. Het werd me nu wel duidelijk waarom ik me soms zo alleen kon voelen. Maar het was me nog niet duidelijk wat ik daaraan moest doen.

Ik begreep dat ik voor deze weg had gekozen, maar zelf onvoldoende mijn ogen en emoties de kost had gegeven tijdens de reis. Al wat ik als advies meegaf aan mensen rondom mij, paste ik zelf niet toe. Ik werd dan wel grappend een ‘orakel’ genoemd door anderen, maar ik vertoonde in feite ook alle kantjes hiervan. Een echt orakel (denk maar aan het orakel van Delphi) is ongenaakbaar, emotieloos en declameert de juiste antwoorden, het liefst nog in symbolen en verborgen taal. En
de mensen luisteren eerbiedig van op een afstand.

Tijdens die training besloot ik om ‘mezelf écht te tonen zoals ik was’, met al mijn onvolkomenheden. Het is een lastig parcours geworden en waarschijnlijk ben ik er nog niet (gelukkig ken ik het einde niet, wat de reis interessanter maakt dan het doel). Maar ik heb de vele gidsen langs mijn weg ontmoet, die er vroeger ook waren, maar die toen door mij niet als dusdanig werden beschouwd. Ik heb hen de weg gevraagd voor mezelf.
Ik heb er mooie, échte vriendschappen aan overgehouden, mensen die met mij meelopen, soms maar even en soms voor een langere periode. Ik heb de controle losgelaten en mensen in mijn ziel laten kijken.
Ik ben er een echter mens van geworden. De eenzaamheid die er soms nog is, is geen bedreiging meer, maar een onderdeel van mijn reis.

Ik leef nog steeds in dezelfde atlas en geniet van elke reis die ik maak, of het nu een reis is naar een berg of een dal. Ik kom nog steeds mensen tegen en ben nog steeds een gids voor wie het vraagt. Maar ik doe dit alles nu vanuit mijn eigen ‘ik’, waardoor alles zoveel echter, authentieker wordt, voor mezelf en voor de anderen.

Renee Agneessens (1965) is gepassioneerd door mensen en hun verhaal en daarom al meer dan twintig jaar actief in HR. Verder is ze ook moeder van drie kinderen met elk hun eigen prachtige reisverhaal en, als het dan nog even kan, ook ‘HR in the past’, wanneer ze historische figuren en hun levensverhaal bestudeert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: