het grote boekexperiment

Wie nooit fouten maakt, leert niets bij

PascalNizetteEerlijke feedback

Ik was deftig onder mijn voeten aan het krijgen. Terecht. Ik heb een fantastische vrouw. Als iets haar niet aanstaat, dan zegt ze het gewoon. Niet altijd ‘gewoon’. Als ze begint met: “Ik zal je iets zeggen omdat ik van je hou”, dan weet ik: het wordt een volle lading. Maar het is inderdaad een juiste uitdrukking. Je moet iemand graag zien om hem/haar feedback te gunnen. Het is moeilijk. Je weet dat het pijnlijk zal zijn voor de ander. Maar het blijft het mooiste geschenk dat je iemand kunt geven. Dergelijke mensen hebben we rondom ons nodig om te groeien. Mensen die ons zo graag zien dat ze voldoende moed en lef hebben om ons altijd de dingen te zeggen zoals ze zijn. Ze maken ons beter.

Ik weet niet meer wat ik toen gedaan of gezegd had. Het maakt niet uit, het was iets belangrijks. Ze wist niet goed hoe, maar ze moest het zeggen. Voor mij. Ze wou me ook niet kwetsen, integendeel. Het was toen dat ze die magische woorden voor het eerst zei: “Ik zeg het je omdat ik van je hou.”

Een fout toegeven is zo moeilijk. Hoe vaak maak je het niet mee. Je bent in een discussie met iemand. Het is duidelijk dat je gelijk hebt. Iedereen weet het. Het gaat hier niet over winnen of verliezen. Hij heeft geen argumenten meer. Zijn redenering is absurd aan het worden, intellectueel oneerlijk. En toch blijft hij maar door argumenteren. Niet willen toegeven. Frustrerend. Tegelijkertijd, hoeveel keer heb je het ook niet meegemaakt. Discussie. Je hebt geen gelijk. Je weet het. Je blijven verzetten wordt stilaan belachelijk. Toch is het moeilijk om toe te geven. Waarom?
Wat is er met onze cultuur? Ouders, de leraar, de baas, ik, allemaal willen we altijd gelijk hebben.

Of toch niet. Niet altijd. Fouten maken laat ons toe te leren. Als we ervoor openstaan, tenminste. We kunnen alleen creatief zijn, als we aanvaarden dat we fouten zullen maken. Wie niets doet, maakt geen fouten. Wie nooit fouten maakt, leert niets, of doet niets. Fouten toegeven zou een feest moeten zijn: ik heb iets geleerd! Dank u! Waarom is het zo moeilijk om dit te aanvaarden, om toe te geven?

Maar deze keer niet. Ze ziet me graag, ze heeft het juist gezegd. Ze zegt dit niet voor haar plezier. Ze heeft gelijk. En toch, zo makkelijk is het niet om toe te geven.  Vluchten wil ik ook niet. Ze is te belangrijk. Met humor dan: “Weet je dat je heel vervelend kunt zijn?” Woede in haar ogen. Hoe koppig kun je zijn, denkt ze nu. “Je hebt gelijk!” … Stilte. Glimlach. Ze weet het. Het heeft iets opgebracht. Feest! Ze zal het nog doen.

We doen het ook met onze kinderen. Natuurlijk zeggen we het als ze iets verkeerd hebben gedaan. En toch proberen we vooral om ook naar hen te luisteren. Kinderen hebben soms ook gelijk. Dan geven we toe. En we zeggen het expliciet. Hoe kun je van je kinderen verwachten dat zij hun fouten toegeven en ervan leren, als zij het jou nooit hebben zien doen? Als volwassene toegeven dat een kind gelijk heeft, is niet makkelijk. Maar het expliciet toegeven helpt hen om zelf beter met feedback om te gaan. We zien het in hun ogen. Het doet wonderen, voor hen, voor hun zelfvertrouwen, voor ons allemaal.

Onze kinderen groeien. Het zijn ondertussen pubers. In onze kleine familie zit het goed, tussen man en vrouw, tussen ouders en kinderen, tussen de kinderen onderling. Omdat we het elkaar zeggen, als iets ons op het hart ligt. Omdat we naar elkaar luisteren. We hebben veel respect voor elkaar. We weten dat we het allemaal goed bedoelen.

Feedback gunnen en feedback willen aanhoren en kunnen aanvaarden, is niet altijd even makkelijk. De moed vinden om de confrontatie aan te gaan. De juiste woorden vinden. Het is makkelijker om te zwijgen. “Laat maar. Zo belangrijk is het niet.”
Ook kritiek aanvaarden is niet altijd even makkelijk. “Je begrijpt het niet. Het is niet waar.” En toch… eerlijk communiceren betekent elke dag alert en open zijn, en opnieuw beginnen. Het is ook leuk en leerrijk. En vooral: het is hetgeen ik het meest waardeer in onze relatie.

Pascal Nizette (1972) is geboren in Verviers en woont nu in Zele met zijn vrouw en twee kinderen. Hij heeft beroepshalve de wereld afgereisd en een tijd gewerkt in de VS, India en Zwitserland. Hij sport en gaat graag lekker eten en drinken met vrienden. pnizette@hotmail.com

2 Responses to “Wie nooit fouten maakt, leert niets bij”

  1. Bjorn Schepens

    Damn right Pascal, fouten toegeven is niet gemakkelijk en je ongelijk toegeven, daar is lef voor nodig, something to think about…
    Btw, mooie ode aan je vrouw, ze zal het graag lezen denk ik 🙂

    Beantwoorden
  2. Jolenta

    Het zelf openlijk mogen zeggen maar zeker en vooral het onbevreesd durven aanhoren van een ander … omdat je elkaar graag ziet: wat zou het er in vele organisaties en tussen mensen in het algemeen zo veel anders aan toegaan ! Heerlijk inzicht, Pascal! En hopelijk springt het ook vele Trends lezers in het oog!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: