het grote boekexperiment

Beslis wat jij wilt doen met de tijd die je gegeven is

Het beste van mezelf

Ik kijk links, dan rechts. Snel, een steelse blik. Het duizelt me even voor de ogen, ik richt mijn blik strak vooruit en denk: oh my god, dit is niet goed.
Het is de zomer van 1996 en ik heb net mijn eerste IQ-test onder de vleugels van Mensa afgelegd. Sinds die zomer draag ik de last van het weten: mijn hersenmotor werkt sneller dan gemiddeld. Niet een beetje, maar veel.
Wat voorgaande te maken heeft met ‘een inzicht’, is uiteraard na één paragraafje tekst niet duidelijk… al zou het de lengte van dit boek aardig ten goede kunnen komen. Mijn inzicht spruit niet voort uit de IQ-testen, wel uit de zingeving die ik erin heb gevonden. Kun je je nu al niet meer bedwingen, spring dan naar de laatste paragrafen. Wil je weten waarom ik in de zomer van 1996 van de ene verbazing in de andere viel, volg me dan even. Ik neem je op sleeptouw naar een kantelpunt in mijn leven.

Mijn eerste jaar Rechten eindigde in 1996 in een, beperkt, fiasco. Toen na de examens de puntjes werden geteld, schoot ik op vier vakken tekort. Nooit meegemaakt. Totaal verwoest zat ik op de trein naar huis te bedenken waar het was misgelopen en wanneer de conducteur me uit deze akelige droom zou verlossen. Waar was dat manneke dat honderd procent kon halen? Ik weet het nog altijd niet, maar veel doet het niet terzake.
Mijn papa daagde me namelijk die zomer uit om samen de pre-test van Mensa in ‘de Humo’ in te vullen. Wij aan het werk… ik was eerst klaar. Enkel op mijn inzending kwam de uitnodiging van Mensa om aan de officiële test mee te doen.
Het betekende mijn eerste kennismaking met ‘IQ in actie’. Enkele minuten voor het officiële einde van de test, keilde ik opgelucht mijn pen over de tafel. Enigszins opgewekt keek ik links (bezig aan vraag 23 van 40) en rechts (bezig aan vraag 26 van 40) om als de wiedeweerga mijn papieren weer ter hand te nemen. Had ik niet alle papieren? Stonden de vragen recto-verso? Had ik niet alles ingevuld? Maar net als bij de examenpunten, veranderde een snelle reality check niets.

Het resultaat was zo positief dat ik sindsdien bij het studeren mijn vakken enkel nog de avond voor het examen vastnam. Ik moet me, tot Alzheimer of een andere enge ziekte mijn geestesvermogens overmeestert, geen zorgen maken over mezelf. Noch de tweede zittijd, noch de daaropvolgende vier jaren konden mijn vernieuwd zelfvertrouwen intomen. Als the sky the limit is, hoe hebben we dan mensen op de maan gezet?
Dat inzicht was een grote stap. ‘Ik ben intelligent genoeg om me een weg te banen.’

Maar er is meer dan ‘mezelf een weg banen’. De piramide van Maslow (de hiërarchische ordening van menselijke behoeften), me toen nog onbekend, sluit af met de behoefte aan ‘zelfrealisatie’. Dat bleek een grotere uitdaging… Want hoe maak ik mezelf waar?
Een vraag waar ik niet meteen een antwoord op vond, tot ik de wereld om me heen zag. Zoveel mensen die niet mijn geluk (en last) hebben. Waarom zou ik me voor hen niet inzetten? Helaas kan ik mijn talent niet rechtstreeks inzetten voor anderen. Het gevolg van mijn talent is wel dat ik tijd heb om andere mensen verder te helpen… Daar gaf en geef ik me met veel plezier aan over.

De inzichten zijn er al, maar het volledige antwoord nog niet. Professioneel zoek ik nog altijd ‘de grote uitdaging’. Dé manier om mijn talent dienstbaar te maken aan anderen. Telkens ervaart men mij als te bedreigend om te laten doorgroeien en veel te goed om te laten gaan.
De vraag die ik me stel is of het beste van mezelf geven wel goed is voor mezelf. Ik coach, verbeter, verander, maar geraak zelf maar niet vooruit. Ik kan perfect uitleggen hoe de wereld aan de overkant eruitziet en mensen overhalen om mee te gaan, maar telkens opnieuw eindig ik met het gevoel dat er nog iets ontbreekt. En dat kan niemand voor me oplossen.
Door steeds te werken voor anderen heb ik de facto afgeleerd om naar mezelf te kijken. Uiteindelijk komt het neer op één dilemma en zal ik zelf moeten beslissen hoe ik ermee omga: opteer ik voor ‘het beste geven van mezelf’ of ‘het beste geven voor mezelf’? Ik moet zelf beslissen wat ik met mijn leven doe, ook al betekent dat zoeken, zoeken, zoeken. In de film The Lord of the Rings vat Gandalf het samen: “All we have to decide is what to do with the time that is given to us.

Koen Vingerhoets (1977) is jurist, IT’er, leider en ‘vrij’-denker. Hij is getrouwd en papa van Liselot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: