het grote boekexperiment

Een warm nest kan alles aan

AnitaDescheemaekerDe draaischijf van ons gezin

Zes jaar geleden belde mijn mama me op en vroeg mij: “Hoe moet ik ook weer een kaassaus maken?” Op dat moment stortte mijn wereld in. Duizenden kaassausen heeft ze gemaakt. Ik begreep onmiddellijk dat een of andere dementieziekte had toegeslagen. Dit kan toch niet. Toch niet ons mama. Ik kreeg onmiddellijk het beeld van een demente vrouw voor mij en een mengeling van wanhoop en verdriet overviel me. Mama was er altijd voor ons.
Eén ding stond vast: nu zouden wij er zijn voor haar!

We lieten haar de nodige testen ondergaan en het verdict was onherroepelijk: Alzheimer. Ons nest werd door elkaar geschud. De kleinkinderen waren ongerust en vroegen zich af hoe het allemaal zou verlopen. Wie zou hen nu komen halen aan de schoolpoort? En zouden wij zondagavond nog altijd samen gezellig genieten van een lekkere maaltijd?

Door weer en wind ging ze voor kind en kleinkind.
Toen haar eerste kleinkind – Thomas – werd geboren, was ze dolgelukkig. Een jaartje later vernamen we dat Thomas leed aan een erfelijke ziekte: mucoviscidose. Dat nieuws sloeg in als een bom en mama ontfermde zich over hem zoals geen ander. Mijn ouders wonen op wandelafstand van het ziekenhuis en zij stond altijd aan zijn bed. Hij werd toen vijf à zes keer per jaar opgenomen en telkens weer maakte ze eten voor hem, bleef in zijn kamer en stelde hem gerust. Hoe dikwijls heeft ze toen niet gezegd: “Ik wil niet dat Thomas weggaat voor mij, ik zou het niet overleven.” En telkens dacht ik dat de kans zeer groot was dat dit toch zou gebeuren.
Ondertussen is Thomas 27 geworden en slaat hij er zich goed doorheen. Vanaf de dag dat wij wisten dat Thomas een mucopatiëntje was, stonden we allemaal paraat om mijn zus bij te staan en haar te steunen in deze moeilijk periode. ‘Het nest’ was getroffen, maar samen geraakten we er zeker wel door.

Vele vrienden rondom ons zeggen dat het ‘Descheemaeker-nest’ een nest is waar het goed is om thuis te komen en waar je alles kwijt kunt. Hoeveel avonden zaten we niet met meer dan tien man aan tafel om te genieten van een lekkere pasta of stoemp die mama vlug had klaargemaakt. Want ook van onze vrienden kon ze zo genieten! Liefde geven en liefde krijgen, zij was altijd stand-by. Voor ons, voor de vrienden, voor de minderbedeelden, voor de zieken.
Toen ik klein was, begreep ik eigenlijk niet goed dat onze vrienden dat zo uitzonderlijk vonden, maar vandaag is het mij heel duidelijk. Dit is de bouwsteen van mijn evenwicht, mijn kracht om problemen aan te pakken en vlug uit een dipje te komen. Ik heb me nooit alleen gevoeld.

We zijn nu zoveel jaren later en het is nu zover. Mama is drie maanden geleden opgenomen in het ziekenhuis en daarna overgeplaatst naar een home. Voor papa is dit enorm moeilijk, want hij blijft maar worstelen met de gedachte dat het ‘zijn plicht’ is om voor zijn vrouw te zorgen. Zij heeft alles gedaan voor hem, zegt hij dan. Het is nu zijn beurt om alles voor haar te doen! Hij voelt het feit dat ze werd opgenomen aan als ‘afstaan’, ‘achterlaten’. Hun hele leven lang was er liefde tussen hen twee en zelfs op de momenten dat het geheugen langzaam maar zeker haar hoofd verlaat, zal ze nog zeggen dat ze hem graag ziet of zal ze hem met een lichtje in haar ogen een kus geven. Ze straalt als we allemaal samen op bezoek zijn bij haar en je kunt nog steeds de fierheid zien in haar blik. Zo trots op haar nest! De verpleegkundigen staan perplex bij het feit dat ze zo op onze prikkelingen reageert. Ik ben nu al bang voor de dag dat ze ons niet meer zal herkennen, dat ze volledig gevangen zal zitten in haar eigen huid en papa niet meer zal zeggen – met dat lichtje in haar ogen – dat ze hem graag ziet.

Wij hebben een geoliede organisatie opgezet, zodat mama elke avond iemand van ons aan haar bed heeft tot ze inslaapt en papa terug naar zijn appartement wordt gebracht en bijgestaan in zijn grote verdriet. Verdriet omwille van het gevoel dat hij zijn vrouw nu al verloren is, ook al is ze er fysiek nog. “Ik ben ze nu al kwijt”, zegt hij. Na zestig jaar huwelijk en 62 jaar liefde, niet eenvoudig. Ze is ondertussen in haar wereldje gekropen, heeft een glimlach op haar gezicht en loopt hele dagen door de gangen van de ene kamer naar de andere. Hij kijkt toe, weet niet goed hoe ermee om te gaan en wacht op een van zijn kinderen of kleinkinderen om hem bij te staan. Voor ons moeilijk om aan te zien zonder emotioneel te worden en vooral verdriet te hebben. Mama was de draaiende schijf van ons familiale leven en die zijn we nu kwijt. Het is nu aan ons om ervoor te zorgen dat we deze warme band levend houden en om papa te helpen een zo gelukkig mogelijke toekomst te hebben. Gelukkig hebben onze kinderen deze waarden overgenomen en zullen ze zeker bijdragen tot dat geluk.

Ik weet vandaag met honderd procent zekerheid dat mama dankzij ‘ons nest’ haar laatste levensfase met de glimlach beleeft en dat papa langzaam maar zeker de glimlach zal terugvinden.

Anita Descheemaeker (1956) is mama van drie toffe meiden en is een superhappy, positief denkend persoon. Sinds een jaar is ze actief bij Belga Persagentschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: