het grote boekexperiment

Eerst mijn buikgevoel, dan mijn verstand

JolentaLambrechtsVan denken naar voelen

Ik ben opgevoed als kind van mijn tijd. In die tijd waren ‘je best doen’, ‘volhouden’ en ‘plichtsbewust zijn’ enkele van de waarden die je als kind kreeg ingelepeld.
Gelukkig bleek ik daar in het begin geen moeite mee te hebben. Als een van de jongsten van de buurtkinderen kon ik – zo oordeelde ik zelf – maar best haast maken met leren fietsen en leren rolschaatsen. En dat lukte. Ook op school waren mijn resultaten naar behoren. Na mijn middelbare studies twijfelden mijn leerkrachten aan mijn slaagkansen voor universitaire studies, omdat ik zogenaamd moeite zou hebben met het verwerken van zoveel leerstof. Dat werkte voor mij als een rode lap op een stier: ik zou ze eens het spreekwoordelijke poepje laten ruiken! Dus slaagde ik vijf maal op rij in eerste zittijd en breide nog een bijkomende licentie aan mijn parcours, in het Frans nog wel. Ik volgde Duits en Spaans in avondschool.
Intussen werkte ik als advocaat. Een beroep dat ik met hart en ziel uitoefende. Het pleiten voor de rechtbank voelde aan als een theater waarin ik mooie rollen mocht vertolken! Later werd ik bedrijfsjurist bij een grootbank. Ook daar gaf ik het beste van mezelf, al werd ik voor mijn inzet ook wel beloond met meerdere loopbaanverhogingen.

Ik moet toegeven, met de leeftijd kreeg ik wel eens te maken met de inwendige twijfel/onzekerheid of ik het allemaal wel (goed genoeg) deed. Zeker als ik ‘in duel’ ging met de professoren op het mondelinge examen, en vaak ook in situaties in de bank. Maar die twijfel slikte ik telkens weer weg. Kop in kas en doorgaan. Je best doen dus, toch?

Als ik op deze periode terugkijk, zie ik één constante. In het door mij doorlopen parcours en in de thema’s die ik daarbij tegenkwam, rees vaak de vraag: waar komt dit vandaan? En ook: waar leidt dit toe? Ik wikte en woog beide vragen, maakte de nodige analyses en syntheses. Zo pakte ik elk ‘probleem’ aan met het juiste stappenplan of de gepaste handleiding. Alles heeft een doel en het is een kwestie van naar dat doel toe te werken. Dat hele ‘proces’ speelde zich hoofdzakelijk af in mijn hoofd.

Tot ik mijn eerste en enige dochter voor het eerst in mijn armen kreeg. Zij kwam ter wereld en behaalde onmiddellijk een score van tien op tien. En ze was de mooiste, rustigste en meest perfecte baby die een mama zich kan wensen. Maar ik – zeer diep in de baby blues – brak er mijn hoofd over hoe ik haar juist moest voeden, verzorgen, knuffelen of verschonen. Ik kon enkel denken aan al die goede raad uit de zovele kinderboekjes die ik voordien vlijtig had doorgenomen. Vreemd genoeg kon ik me daar plots niets meer van herinneren. Paniek!
En terwijl zij op dat moment rustig in haar wiegje lag te slapen, maakte ik mij – ’s nachts ettelijke uren klaarwakker – al zorgen over hoe ze moest leren lopen, naar school gaan, een diploma halen en slagen in het leven. Alsof het de dag daarna al zover zou zijn en ik dus alvast moest weten hoe ik dat juist zou aanpakken.

In een bredere context geplaatst: ik had mijzelf tot op dat moment in heel mijn zijn en doen zo vaak voorbij gehold in het halen van rationele doelstellingen en het volgen van rationele stappenplannen en handleidingen, dat ik niet meer wist hoe ik iets spontaan kon doen. Allicht is dit een huizenhoog cliché, de lezer zal het mij vergeven, maar mijn dochter heeft mij geleerd – en zij leert mij nog elke dag – om niet enkel in mijn hoofd te leven, maar om de dingen ook op mijn gevoel te durven doen. Zonder daarbij meteen te (willen) weten of ze ook – op de juiste manier – ergens toe leiden. Het komt erop neer dat ik het allemaal eens (even) durf los te laten en gewoon laten zijn wat het is. En daar dan (even) van geniet… Het Moment. Het Hier en Nu. Dat bleek en blijkt uiteindelijk een verfrissend en tegelijk geruststellend inzicht te zijn. Al heeft het mij de nodige tijd gevergd om daar doorvoeld mee om te gaan, ook op andere terreinen.

Uiteraard heb ik nog bepaalde doelstellingen in mijn leven. Maar ik heb geleerd om er minder krampachtig mee om te gaan. En intussen durf ik ook te zeggen dat doelstellingen eerst goed moeten voelen alvorens ik er rationeel mee aan de slag ga. Ik probeer dus nu in eerste instantie buik te zijn, en pas daarna haal ik er mijn hoofd bij. Het proberen waard!

Jolenta Lambrechts (1969) is juriste van opleiding en trotse moeder van een tienerdochter. In haar vakgebied heeft ze al diverse publicaties op haar naam staan. Met deze bijdrage verlaat ze reeds platgetreden paden en laat ze voor het eerst in haar ziel kijken.

2 Responses to “Eerst mijn buikgevoel, dan mijn verstand”

  1. Lieven

    Het evenwicht tussen het rationele en het gevoel… we zijn vaak zo geconditioneerd door onze opvoeding dat we het speelse vergeten… en we leven al maar zo kort…. let’s live the moment!

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Emmanuelle Nicolaï The Authentic Life Coach Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: