het grote boekexperiment

Eerst zijn en dan hebben

bartengreetMijn ware zelf

Ik herinner me nog dat ik als tiener op internaat ’s avonds kon kiezen tussen een uur vrije studie of ontspanning. Vaak koos ik het eerste en zat ik samen met een paar enkelingen in een grote studiezaal, die overwegend leeg was. De meerderheid van mijn studiegenoten maakte amper gebruik van deze mogelijkheid om extra te studeren. Zij genoten daarentegen met volle teugen van de schaarse vrije tijd die voorhanden was.

Had ik het dan zo moeilijk om te volgen op school? Niet echt. Indien ik net als de anderen gekozen had voor ‘ontspanning’, dan zou dat quasi geen verschil gemaakt hebben op mijn schoolresultaten, en wel omdat ik in die ‘vrije studie’ meestal niets deed. Ik zat me tijdens dat uur het merendeel van de tijd stierlijk te vervelen.
Maar waarom deed ik het dan? Hoe komt het dat ik daar dan als kind toch voor koos, terwijl er niemand was die me verplichtte? Heel simpel, omdat ik telkens wanneer ik zo’n verschrikkelijk uur ‘uitzat’, een kruisje kreeg achter mijn naam. En het totale aantal van de behaalde kruisjes werd op het einde van de maand in een apart vakje vermeld op ons rapport, in het rood. Je kon er niet naast kijken. Het was een ereteken voor de onverdroten inzet die je als verantwoordelijk kind tentoon had gespreid.
Bij het oudercontact werd er ook telkens gewezen op mijn grote toewijding en werklust en dat ik mijn plaats in de top drie van de klas telkens bereikt had met veel doorzetting. Ik was dus een kind om fier op te zijn.

Het straffe is dat ik me na verloop van tijd niet helemaal meer bewust was van dat zelfbedrog. Ik voelde wel dat ik niet helemaal gelukkig was en besefte ergens wel dat ik vaak niet deed wat ik echt wilde doen. Ik wist niet goed meer wie ik werkelijk was. En om voluit te gaan voor die dingen waarvan ik wel nog wist dat ik ze echt wilde, ontbrak het me vaak aan moed. Schrik voor het oordeel. Angst dat het beeld dat ik van mezelf met zoveel inspanning had opgebouwd als sneeuw voor de zon zou verdwijnen, samen met alle liefde en erkenning die ik ervoor kreeg.

Die grote verantwoordelijkheidszin, waarvan ik ogenschijnlijk het voorbeeld zelve was, samen met de aangeprate angst dat je in het leven eerst moet zorgen alle dingen op een rijtje te hebben (diploma, goede job, huis, …) alvorens je jezelf kunt toelaten te genieten, hebben ervoor gezorgd dat ik tot mijn 45 jaar tegen mijn zin heb gewerkt. Nochtans heeft niemand dit gemerkt, zelfs mijn toenmalige echtgenote niet. Uiterlijk was ik één en al enthousiasme, enorm gedreven, zeer resultaatgericht en besluitvaardig. Allicht heb ik het onder andere daardoor geschopt tot CEO van de verzekeringsmaatschappij van ING in België. Maar net zoals André Agassi (de voormalige nummer één van het tennis in de wereld) letterlijk ‘ik haat tennis’ in het begin van zijn schitterende biografie schrijft, haatte ik wat ik deed. Ondanks mijn uiterlijke passie, bloedde mijn hart leeg bij het uitoefenen van mijn beroep.

Je zult je allicht afvragen waarom ik dan überhaupt in deze sector ben gestapt. Ik heb als jonge snaak kort gewerkt bij de toenmalige BRT als redacteur-omroeper bij de radio. Dat was mijn habitat. Ik deed dat ongelooflijk graag, nieuws maken en presenteren. Maar ik had geen vast contract en ging trouwen en een huisje kopen. De toenmalige producer op de BRT prees me de hemel in en zei dat er zich ongetwijfeld ooit een opportuniteit voor een eigen programma zou aandienen, maar kon me niets beloven, laat staan op papier zetten. Mocht ik toen gebleven zijn en in de onzekerheid hebben durven stappen, ben ik er zeker van dat ik nog steeds bij de VRT zou werken en er me ongelooflijk amuseren. Maar ik durfde niet en had angst dat ik mijn toenmalige vrouw en toekomstige gezin niet genoeg zou kunnen bieden.

Het heeft geduurd tot mijn 45ste voor ik voldoende moed en inzicht ontwikkelde om uit mijn zelfgecreëerde gevangenis te stappen. Ik had geen alternatief op dat moment, maar wel net voldoende zelfvertrouwen en geloof dat ik in staat zou zijn om mijn plan te trekken en voor mezelf een alternatief te vinden.

Diezelfde week van mijn afscheid bij ING vroeg een uitgever uit Nederland mij of ik een boek wilde schrijven waarin ik mijn visie vertolkte over leiderschap. Dat heb ik toen met veel plezier gedaan en dit is de start geweest van een heel nieuw leven. Eentje waarin ik nu echt heel graag doe wat ik doe: leidinggevenden begeleiden in het opnieuw ontdekken van zichzelf en hen ondersteunen om dit op een authentieke manier vorm te geven. Leiders helpen in de eerste plaats leiding te geven aan zichzelf, alvorens ze dit aan anderen doen.

Ik heb geleerd dat mijn eigen weg niet volgen, pijn doet. Het heeft niet betekend dat ik niet (uiterlijk) succesvol kon zijn, maar mijn succes leidde slechts ogenschijnlijk tot geluk. Ik heb ervaren dat als ik doe wat ik echt heel graag doe, los van de waarde die anderen eraan toekennen, vervulling en genot mijn deel worden. Ik heb geleerd dat door het paradigma ‘eerst hebben en dan zijn’ om te draaien, ik me echt gelukkig voel. En dat ik daardoor in staat ben om zonder angst mijn ware zelf te geven aan anderen zonder daar ook maar iets voor terug te verlangen.

Bart De Bondt (1964), ex-CEO ING verzekeringen, gehuwd met een engel en (stief)vader van drie bijzondere kinderen, begeleidt leidinggevenden in het beter leiding geven aan zichzelf en daardoor ook aan anderen. http://www.bartdebondt.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: