het grote boekexperiment

Geluk is relatief

Pim SneyersDe optie op geluk

Geluk is relatief. Het is relevant, maar tegelijkertijd vraagt het een toetsing met de realiteit. Je kunt niemand gelukkig maken tegen zijn zin…

Begin jaren 1980. Vader overleden. Schoolmoe en op zoek naar ‘toekomst’. Ik kwam in contact met een koppel dat hun hele hebben en houden had verwisseld voor een oude bark, waarmee ze op wereldreis zouden gaan. Samen met een vriend zou ik hen vergezellen. Wegens (verplichte) legerdienst ging het niet door. Twee maanden later vergingen ze en konden ze op het nippertje worden gered… Geluk? Relatief?

Sinds mijn twaalfde speel ik trompet. Ik ben gelukkig om te kunnen musiceren en daarbij in alle circuits te hebben meegedraaid (van amateurverenigingen over theaterproducties, tot balgroepen, bigbands en symfonische orkesten). Ik voel geluk omwille van de beleving, inleving, overgave, overtuiging, emotie, empathie. Maar ik voel ook de (faal)angst, stress, het gebrek aan (zelf)vertrouwen. Mét de compensatie dat wanneer je diegene bent die emotie opwekt, je zelf een deel van die emotie bent. Is dit niet waar het om draait?

Zo sta ik wel eens stil bij onder andere de teksten van Het dorp (Wim Sonneveld), Mijn dorp in de Kempen (Louis Neefs), Hoop doet leven (Will Tura), De glimlach van een kind (diversen), De roos en Dat heet dan gelukkig zijn (Ann Christy), … De interactie tussen teksten en muziek, die nooit alleen komt, maar altijd door iets of iemand wordt opgewekt. Zoals de emotie bij het kijken naar een film. Je weet dat het film om de film is, maar de emotie blijft. Schitterend bijvoorbeeld in een naïeve Bond-film zoals On Her Majesty’s Secret Service, maar waar ik uitmaakte dat het nummer We Have All the Time in the World (met trompetsolo!) op mijn begrafenis dient gespeeld.
Gaat het om teksten of muziek? Neem ABBA of Queen: meer dan dertig jaar geleden gestart, maar vandaag uit geen enkele hitlijst weg te  denken. Musicals maakt men erover. Primeert tekst of muziek? Of is het juist de integratie en harmonie tussen beide? Is het ‘muziek maken’ of ‘mensen vermaken’?

1991: de geboorte van mijn zoon. Een mentale klik. Naast onmetelijk geluk plots ook de geweldige druk van verantwoordelijkheid. Het gebrek aan controle over de toekomst – zijn toekomst. Enkele dagen later liep ik wel met hem in mijn armen door de tuin en zei: “Dit wordt later allemaal van jou.” Relevant? Relatief?

Voorjaar 1996: met vrienden vissen in Noorwegen. Mannen onder elkaar… Weekje was betaald, dus gingen we ervan uit dat we steeds zouden vissen. Maar we hadden buiten de weersomstandigheden (storm, sneeuw, ijs, …) gerekend. Op een middag vroeg ik waar de bootuitbater was. Het antwoord was ontnuchterend: hij sliep! In functie van de omstandigheden gelden ook andere premissen, maar vooral de levensfilosofie: is het ‘leven om te werken’ of ‘werken om te leven’? Ölle kon door het slechte weer pas ’s nachts (beroepsmatig) gaan vissen en sliep dus, los van verplichte werktijden, openingsuren, … overdag.
Terug thuis realiseerde ik me dat de voorbije week reeds voldoende invloed had om (tijdelijk) te wegen op mijn gebruikelijke levenswijze. Ook volgens mijn echtgenote was ik veranderd: ik hield mij bijvoorbeeld aan opgelegde snelheidsbeperkingen (zonder stress), ging thuisgekomen niet eerst naar kantoor om mails of post door te nemen, ‘morgen is er nog een dag’ indachtig… Relatief?
Zou niet iedereen beter ‘recht voor de raap’ zijn. Of pragmatisch?
‘Fouten maken’ is een recht! Het doel heiligt niet de middelen!

Ik werk in de verzekeringssector, sinds 25 jaar als zelfstandig verzekeringsmakelaar in mijn eigen vennootschap, daarvoor als werknemer respectievelijk bij een verzekeringsen een financieringsmaatschappij. Ik maakte de verschillende zijden mee: werknemer én zelfstandige, binnen- én buitendienst, in Vlaanderen én in Wallonië, als leverancier én klant, … Zou het niet beter zijn om alles in het juiste perspectief te plaatsen en te proberen om de ‘andere kant’ te begrijpen?
Ondertussen doe ik gewoon verder, me bewust van de obligate stresserende realiteit, maar vooral met de optie op geluk. Doch realistisch relativerend. Dit alles onder het motto: op eigen kracht.

Echte mannen weten waarom, maar mogen ook huilen.

Pim Snyers (1961) is een duizendpoot die zelf graag de touwtjes in handen neemt. Als het al eens fout loopt, is zijn zelfvertrouwen geschonden, zonder dat hij evenwel zijn verantwoordelijkheid ontloopt. 24 uren in één etmaal zijn voor hem te weinig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: