het grote boekexperiment

Het antwoord ligt soms dichterbij dan je denkt

MarijkeVerbruggenZoek het niet te ver

Ik was vroeger altijd jaloers op mensen die van kleins af aan wisten wat ze later wilden worden. En op mensen die een talent hebben dat zo duidelijk is dat ze gewoon weten wat ze kunnen gaan doen met hun leven.
Zelf wist ik het absoluut niet. Als er vriendenboekjes werden uitgedeeld en je moest invullen wat je later wilde worden, schreef ik altijd: ‘Mama’. Want dat was het enige wat ik echt wist. Toen ik klein was, speelde ik samen met mijn zus ook altijd secretaresse; we werkten in een hotel of ergens aan een receptie of op een bureau van een grote baas, maar het ging altijd gepaard met paperassen, kaften, boeken, speelgoedtelefoontjes, …

Maar wat wilde ik worden? Ik had geen idee. Omdat ik goede resultaten behaalde in de lagere school, raadde iedereen uit mijn omgeving me aan om ASO te gaan volgen, Latijnse. Ik wist zelf niet wat ik moest kiezen, wat weet je daar nu van als twaalfjarige? Dus deed ik wat ze dachten dat het best was en ging Latijnse volgen. En ik vond het leuk. Niet de eerste jaren, dat was louter geheugenwerk, veel woordjes leren, moeilijke grammatica met veel naamvallen. Maar de laatste jaren mochten we échte teksten vertalen, mooie verhalen uit de Romeinse tijd. En het lukte me, Latijn lag me echt.

Na twee jaar Latijn moesten we opnieuw kiezen. Ik was slecht in wiskunde, mijn toenmalige wiskundelerares raadde me af om verder te gaan in die richting. Maar ik was koppig en wou het toch proberen, dus ik koos Latijn-Wiskunde. De wiskunde was zwaar, het laatste jaar kregen we het zelfs acht uur per week, en ik sukkelde ermee. Toch geraakte ik erdoor, met de hakken over de sloot, maar zonder herexamens.

Omdat dat vak me zo zwaar gevallen was, wou ik in mijn verdere studies iets doen zonder wiskunde. Omdat ik het goed kon uitleggen en ook gek was op advocatenseries, besloot ik om Rechten te gaan studeren. Maar ook dat viel tegen. Rechten studeren betekende vooral ‘vanbuiten blokken’ en dat lag me nu net niet. Dus koos ik daarna voor een iets meer praktische richting, Toegepaste Economische Wetenschappen, Richting Informatica. Elk jaar had ik tweede zittijd, maar ik zette door en ik slaagde erin om mijn studie af te maken en af te studeren als licentiate TEW.
Na nog een aanvullend jaar Communicatiewetenschappen, puur uit interesse, was ik klaar om te gaan werken.

Met mijn beperkte informatica-achtergrond werd ik programmeur bij een verzekeringsfirma. Ik leerde Cobol programmeren on the job en het beviel me. Ik voelde me goed in mijn job. Het programmeren was leuk, ik kon echt iets creëren met een speciale taal. Het was fascinerend om te zien hoe je een computer ingewikkelde berekeningen kon laten maken en vergezochte logica kon laten uitvoeren.

Ondertussen leerde ik een lieve man kennen en verhuisde ik naar de Kempen. Ik werd mama en elke dag naar Antwerpen rijden begon zwaar te wegen. Mijn zoontje moest elke dag vele uren bij zijn onthaalmoeder blijven en ik zat langer in de auto dan ik hem wakker zag. Dus toen ik zwanger werd van mijn tweede kindje, ging ik op zoek naar een job dichter bij huis. De zoektocht was lang, want ik zocht een interessante job met goede uren, zodat ik mijn kindjes zelf naar school zou kunnen brengen en van school zou kunnen halen. En die jobs zijn spijtig genoeg niet zo dik gezaaid.

Maar toen vond ik na meer dan twee jaar zoeken, mijn huidige job. Secretaresse in een kleine firma die beveiligingssystemen installeert. Ideale uren, leuke collega’s, een toffe baas én een afwisselende job waar ik mijn eigen accenten kan leggen. De hele dag ben ik bezig met paperassen, klasseer ik documentatie in kaften, neem ik notities in boekjes, beantwoord ik telefoons… Komt het bekend voor?
En nu ben ik er elke dag voor mijn kindjes, als ze niet op school zitten. Dan kan ik écht ‘mama’ zijn.

Ik was vroeger altijd jaloers op mensen die van kleins af aan wisten wat ze later wilden worden. Als ik hieraan denk, moet ik nu glimlachen. Soms moet je het minder ver gaan zoeken dan je denkt.
Maar heb ik spijt van het hele afgelegde parcours? Nee, helemaal niet! Ik heb fijne mensen leren kennen tijdens mijn studies en op mijn vorige job. En vooral: ik heb mezelf leren kennen en weet nu wat ik echt graag doe. En was dat niet waar ik naar op zoek was?

Marijke Verbruggen (1976) is gelukkig samenwonend met Dirk en hun twee kindjes Elias en Lana. Daarnaast is ze ook secretaresse in een KMO in Gierle en verdeelt ze haar vrije tijd tussen haar gezin en haar hobby joggen. Ze is ook een overtuigde veganist. verbruggen_marijke@hotmail.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: