het grote boekexperiment

Het kan alleen maar beter worden.

HelenaDeBondtDestructieve liefde

Ik vind het niet evident om aan dit stukje te beginnen, omdat ik niet telkens met de ervaring die ik wil omschrijven geconfronteerd wil worden. Het doet pijn om terug te blikken, maar uiteindelijk doet het ook wel deugd. Zo besef ik des te meer dat het fout was, en dat het vanaf nu alleen maar beter kan worden.

Ik heb bijna twee jaar een relatie gehad, inclusief een paar pauzes. Het heeft me doen inzien wat liefde kan zijn. Toch nam de destructiviteit de overhand. Ik ging kapot van de tranen, die ik heb gelaten om vele – stomme – redenen. Vanaf het begin was er geen vertrouwen, speelde er jaloezie, omdat ik bang was dat ik mijn vriend zou kwijtspelen en andersom. We gaven elkaar geen vrijheid, of ik voelde me toch vaak verstikt. Er was soms geen andere oplossing dan agressief worden, jammer genoeg. Ik was nog maar net zestien toen ik hem ontmoette en had het uitgaansleven nog niet ontdekt.
Hij wel.

Maanden heb ik getreurd om hem. Als iemand me liet weten dat hij ergens gezien werd terwijl hij zich amuseerde, dan maakte me dat steeds verdrietig.
Om het ‘rouwproces’ wat gemakkelijker te laten verlopen, had ik alle negatieve aspecten van deze relatie opgeschreven. Meer dan vijftien argumenten zwart op wit. En toch konden ze me niet helemaal overtuigen. Zo bleef ik maar in contact met hem, en dat was enorm fout. Ik maakte me steeds onrustig, omdat ik bleef hopen dat ik sneller over hem heen zou zijn dan hij over mij. Ik heb geen idee hoe dit komt, maar het bleek voor mij van heel groot belang. Vaker beleefde ik downs in plaats van ups. Ik zocht affectie, maar ik kon het niet. Ik wilde het op mijn eentje aankunnen, maar toch miste ik gezelschap.

De twijfel is nog lang gebleven, hoe stom. En toch, telkens als ik deze tekst herlees, blijft mijn oog hangen op die ene zin: het kan alleen maar beter worden. Misschien alleen, misschien met twee, maar alleszins niet meer met hem.
We zijn nu ongeveer zes maanden na de breuk en sinds kort woon ik tijdens het schooljaar op kot, wat me meer afleiding biedt. Ik heb nu ook een schat van een vriend en dankzij de vrienden die me steunden en nog steunen, ben ik er overheen geraakt. Ik zal nooit vergeten hoezeer ik in deze situatie geholpen ben, door mijn ouders en vele vrienden, en ik bedank jullie hier dan ook enorm voor. Dank jullie wel voor jullie mooie woorden, voor de diepe waarheden, voor de pijnlijke gesprekken over hem waardoor ik me kon afreageren, voor de troostende woorden en jullie liefde.

Ja, het is alleen maar beter geworden.

Helena De Bondt (1994) studeert voor lerares. Ze houdt zich bezig met dingen die ze op dat moment wil doen. Soms schrijven, dan weer tekenen en muziek maken. Verder is ze naarstig op zoek naar een passie in het leven. Misschien gewoon ‘leven’ zelf?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: