het grote boekexperiment

Humor is ontwapenend

Met de kwinkslag

Oud ben ik nog niet, 55 is toch nog niet zo oud, of zie ik dat verkeerd? De hedendaagse maatschappij is nogal gefixeerd op jonge mensen en kids, zoals dat tegenwoordig heet. Wel voel ik dat ik met mijn 55 jaar reeds een hele afstand heb afgelegd. Alhoewel… nog niet zo ver als mijn buurvrouw van 92. Zij kan vertellen van de wereldoorlog en hoe ze het moeilijk vonden om aan voeding te geraken.

Dit verhaaltje gaat niet over wereldoorlogen, maar wel over een innige vriendschap. In 1992 kochten mijn man en ik een huis in het Gentse. Het huis lag langs een drukke baan, maar de buurt voelde goed aan, je kent dat wel. Langzaamaan leerde ik de buren kennen en ook hun eigenaardigheden. De één sprak soms wel en dan weer eens niet, de ander was steeds druk in de weer met de kinderen… Zo gaat dat in een grootstad.
Toch was er enkele huizen verder een bejaarde dame die samen met haar zuster en zieke dochter een huis bewoonde. Vaak ging ik bij hen op bezoek, want ze hadden het gezelschap van de buitenwereld nodig. Het klinkt raar, maar toch is dat zo… Hoe ouder je wordt, hoe minder vaak je buitenkomt en dan stel je op prijs dat een buurvrouw wat komt babbelen, over de markt, de buren, de kinderen, de dingen des levens. Het maakt het leven wat interessanter. Vandaar wellicht ook het succes van al die sitcoms. In elk geval, steeds stond er een glaasje fruitsap met een koekje klaar – want koffie was te lastig om te maken.

Na het overlijden van de zuster en de dochter, bleef Maria helemaal alleen over in dat grote huis. Zelfs met poetshulp en ikzelf die boodschappen deed en een handje toestak in het huishouden, diende er iets te gebeuren. Maria wilde niet naar een verzorgingstehuis, maar zo kon het ook niet verder. Na enkele gesprekken met de dame van de sociale dienst, wilde Maria het wel eens proberen in een zogenaamd kortverblijf. De datum werd afgesproken, maar ze zou er niet langer dan twee weken blijven, dat wist ze wel zeker!

De eerste dag in het verzorgingstehuis was voor Maria een grote aanpassing. Ze vond het eng en het eten was raar, maar toch wel lekker. Elke dag ging ik op bezoek, want je laat een oude vriendin toch niet in de steek? Maar het bezoekje hoefde voor Maria niet te lang te duren, want dan kon ze haar feuilletons op tv niet volgen en die wilde ze niet missen. Samen gingen we wandelen met de rolwagen, rolstoel vond ze denigrerend. De gangen door en verkennen, ook eens binnenkijken in de andere kamers, want stel je eens voor dat die mooier zouden zijn dan de hare! Zo leerden we mensen kennen, goed te been, in de rolwagen of zelfs in bed.

Iedereen zag Maria graag komen, want ze was een vlotte praatster; als zij het begon uit te leggen, kreeg zelfs ik daar geen speld tussen. Ze vertelde meestal verhalen van vroeger, dingen waar de anderen ook wat van wisten. Kortom, Maria kreeg een ‘aanhang’.
Ze was ook best grappig en humoristisch. Zo was er eens een voedingsconsulente op bezoek die in de zaal vertelde over gezonde voeding. Repliceerde Maria: “Tja, jij kunt hier veel komen vertellen over voeding, maar wij moeten toch eten wat de pot schaft, hoor!” De hele zaal lag plat. Ook vond ze dat er te veel kerstballen in de boom hingen met kerst en dat dat allemaal toch wel veel geld kostte. Ze slaagde er zelfs in de kok tot bij haar te laten komen om hem te vertellen hoe je eigenlijk rijstpap maakt, échte rijstpap. Ze had haar eigen mening en durfde ervoor uit te komen, maar deed dat op zo’n humoristische manier dat je niet boos of gekwetst kon zijn.

Zelf durf in niet zo gauw voor mijn eigen gedachten uit te komen. Maria had er geen enkele moeite mee. Ze is er nu niet meer, maar toch mis ik haar. Vooral wanneer ik iemand iets duidelijk zou willen maken. Dan denk ik: hoe zou Maria dit gezegd hebben? Ze had er met haar vrolijke mond zeker wel iets op gevonden.

Erna Steenwinckel (1957) is getrouwd, huisvrouw en moeder van twee zonen. Ze zorgde vijftien jaar voor haar schoonmoeder en zet zich in voor iedereen die hulp nodig heeft. Haar motto: een betere wereld begint bij jezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: