het grote boekexperiment

Je beseft pas wat je mist, als je het kwijt be

AnnickDelporte-PexSafaristress

Het was einde juli en de zomerhitte was overal te voelen aan de Noord- Afrikaanse kust. Soms sloeg deze hitte om in een erg warme woestijnwind, die de plaatselijke bevolking sirocco noemde. Toeristen en lokale bewoners zochten dan enkel nog verkoeling in de zwembaden van de hotels of aan het strand, omdat het kwik dan soms tot boven de 40°C kon uitstijgen. Mensen bleven dan het liefst binnen met ventilators en airconditioning, die dan op volle toeren draaiden.

Tot en met de volgende week werden echter temperaturen rond een normale 35°C voorspeld en op dinsdag was er weer een nieuw contingent toeristen uit België aangekomen. Een deel van hen had onder mijn begeleiding zijn intrek genomen in het pittoreske complex van Dar El Bhar, het huis van de zee.
Net als in mijn andere twaalf hotels had ik deze nieuwkomers ook weer van de nodige informatie over hun bestemming en accommodatie voorzien. Mijn werk bestond eruit om de toeristen bij aankomst en vertrek te begeleiden, spreekuren in hotels te houden, problemen op te lossen en tot ’s nachts rapporten te schrijven. Ik had tijd tekort, was vermoeid, maar de toeristen dachten dat ik in een vakantieparadijs werkte.

Ondertussen was het alweer donderdag en zoals afgesproken was ik van tien tot elf in de receptiehal van het complex aanwezig. Ik hoopte op een goede verkoop van excursies, want in deze vakantieperiode waren er veel gezinnen met kinderen die wel van wat avontuur hielden. Omdat ik op commissie werkte, was de verkoop van allerlei uitstappen de gelegenheid bij uitstek om mijn lage basisloon omhoog te trekken. Voldaan keek ik naar het al halflege reservatieboekje. De folkloreavonden liepen als een trein, de uitstapjes naar de hoofdstad verkochten als broodjes en zelfs de safari’s naar de woestijn vonden gretig aftrek bij avontuurlijke mensen. Ik probeerde om zoveel mogelijk dure safari’s naar het zuiden te verkopen, want die brachten mij het meeste op.

Tevreden keek ik naar de lange wachtende rij voor mijn bureautje, waar twee bezoekersstoelen stonden.
Nu was het de beurt aan de heer en mevrouw Leemans en hun tienerdochter Victoria. Tot mijn verbazing gingen vader en dochter gretig zitten. Mevrouw bleef bijna gedwee achter haar dochters stoel staan. De heer Leemans begon met: “We zouden graag een safari boeken voor ons drietjes. Kunt u ons nog even kort vertellen wat het verschil is tussen de twee- en de driedaagse safari?”

Ik rammelde zoals gewoonlijk mijn uitleg af: “Wel, tijdens de tweedaagse bezoekt u het amfitheater, een troglodietenwoning, een zeeoase, de rand van de woestijn en de heilige stad. De driedaagse is bijna hetzelfde, behalve dat er een extra dag bij komt om naar de bergoases te reizen, die verderop liggen.” Dochter Leemans keek haar vader intens aan en zei op een enthousiaste, maar dwingende toon:
“De driedaagse, pap! Ik wil de driedaagse doen!” Moeder Leemans drukte zich hierbij bijna achter haar dochters stoel weg, terwijl vader Leemans vol liefde naar zijn dochter keek. Deze reageerde echter boos, toen hij twijfelend vroeg: “Kan ik zaterdag ook nog reserveren en betalen?”
“Geen probleem,” zei ik, “de safari’s vertrekken toch pas op maandag”, terwijl ik in stilte hoopte dat hij dan de driedaagse zou boeken, mijn commissie indachtig.

Toen ik op zaterdag voor mijn spreekuur in het appartementencomplex verscheen, zat de heer Leemans al in de hal van de receptie op mij te wachten. “Ik wilde u even alleen spreken”, begon hij. “Ik ben pas begin veertig, net zoals mijn vrouw, maar ik heb vorig jaar al een hartinfarct gehad. Daarom twijfelde ik donderdag over de safari. Zou ik dit in mijn toestand aankunnen?” Ik slikte even, want ik kreeg hier plotseling een hele verantwoordelijkheid toegeschoven.
“Ik kan niet over uw gezondheid oordelen,” zei ik voorzichtig, “maar ik kan u alleen maar vertellen dat de driedaagse mogelijk lichamelijk te zwaar is. De safari gebeurt in een Landrover, zonder airconditioning. Maar de tweedaagse reis is comfortabeler, want u wordt in een bus met een goede airco vervoerd.” “Weet u, mijn dochter kwam speciaal met ons mee om een safari te doen. Het wordt dus de tweedaagse”, zei hij beslist. Ik was enigszins opgelucht, schreef de tickets uit en ontving dankbaar de betaling.

Op maandagochtend begon ik zoals gewoonlijk mijn spreekuur om acht uur in hotel Salem. Ik had nauwelijks aan mijn bureautje plaatsgenomen of ik kreeg Dina, de verantwoordelijke van het agentschap, aan de lijn. “Annick, laat al je hotelbezoeken vallen. Rep je zo snel mogelijk naar Dar El Bhar. Je hebt een sterfgeval!”
Oh, mijn God, de heer Leemans, dacht ik in paniek. Met een te hoge snelheid reed ik in mijn Fiatje naar de accommodatie en stormde de receptie binnen. Hachmi, de receptionist, wees zwijgend de aankomsthal in. Ik keek de aangewezen richting uit. Mijn adem stokte. Niet begrijpend en verdwaasd keek ik naar dochter en vader Leemans, die snikkend in elkaars armen lagen. Toen pas drong de waarheid tot mij door: de overledene was mevrouw Leemans!

Die ochtend zouden ze met zijn drietjes door de bus opgepikt worden voor de tweedaagse safari. Vader en dochter enthousiast pratend voorop, mevrouw Leemans zoals gewoonlijk achter hen aan lopend. Plots was ze er niet meer. Toen ze samen door de tuin van het complex naar de bus liepen, was ze onhoorbaar in elkaar gestuikt en stierf ze vrijwel onmiddellijk aan een fatale hersenbloeding. Later zou blijken dat ze het laatste halfjaar verzuimd had om haar medicatie tegen hoge bloeddruk in te nemen.

(Uit respect voor de nabestaanden werden bepaalde namen gewijzigd.)

Annick Delporte-Pex (1962) is gehuwd en moeder van twee dochters. Ze woont al 26 jaar in Tunesië, waar ze de Jasmijnrevolutie meemaakte. Door haar uitgebreide levens- en werkervaring werkt ze geregeld als freelance consultant. Schrijven en mediteren zijn perfecte handlangers van haar creatieve geest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: