het grote boekexperiment

Je hoeft niet door het leven te racen om ‘iemand’ te zijn

KoenVanHaelstOp koers?

Mei 1994 – een ongeremde vijftienjarige tussen een bende ervaren wielertoeristen. Na jarenlang aanmodderen, van turnkring over muziekschool via karate tot voetbal, bleek ik iets gevonden te hebben waar ik goed in was. Die dag werd ik tijdens het rijden van de zogenaamde clubklassieker nog meer bevestigd in mijn talent.
Door toeval was ik die ochtend gestart naast een mysterieus zwijgende clubmakker, Louis. Ik deed wat ik gewoon was te doen, maar werd na mijn tweede beurt aan kop al aangesproken over mijn provocerende gedrag. Of ik gek geworden was? Dat Louis mij zou opeten en achterlaten! Zo ging dat de hele dag door. Ons onderlinge opbod dreef de snelheid aardig op. Toen ik aan het einde van die loodzware dag het asfalt een laatste keer opwaarts zag knikken, voelde ik diep in mij een gloed ontbranden en hield het tempo strak op de helling.
Plots zag ik het voorwiel van Louis langzaam achteruitschuiven rechts van mij. Of Louis moedwillig inhield of niet beter kon, zullen we nooit weten. Zeker was dat hij mij die dag niet heeft opgegeten, laat staan achtergelaten. De fiets gaf mij iets waar ik heel lang naar had gezocht.

September 1996 – in die tijd had ik nog mijn wilde haren. Ik deinsde er ook niet voor terug om te zeggen waar het op stond. De startvergadering van een nieuw werkjaar was de uitgelezen kans om een aantal minder actieve medeleiders te confronteren met hun slabakkende taakinvulling. Ten slotte was het in ons aller belang dat onze jeugdbeweging draaide als een geoliede machine. Als ik daaraan mijn steentje kon bijdragen door anderen te wijzen op hun zwakten, zou ik dat niet laten. Dat ik daarbij ter meerdere eer en glorie van mijn ego kon onderstrepen hoe goed ik mijn eigen taken wel had volbracht, was meegenomen.

Op licht verwijtende toon debiteerde ik mijn analyse van alles wat het voorbije werkjaar in mijn ogen was fout gelopen. Ik lette er daarbij op man en paard te noemen. Die avond raakte ik snaren bij heel wat aanwezigen. Ik koos de moeilijke weg voor mezelf en anderen.

Januari 2006 – als jonge chef sta ik op een receptie tussen mijn team van ijzervreters. Een van de ploegbazen weet wel erg goed blijf met de rode wijn en neemt de rest op sleeptouw. Eerst samen aan de arbeid, dan samen stevig aan de drank. Zo luidt zijn credo. Ik weet niet of ik mij daar wel zo over de hele lijn in kan vinden. Rechts van ons staat de CEO. Links van het dronken gezelschap een bekend nieuwsanker. Langzaam maar zeker ontaardt de zaak. Ik besluit in te grijpen en vermijd daarbij de frontale aanpak. Op slinkse wijze loods ik de clan naar een discreter plaatsje in de zaal en vertraag via afspraken met wat serveersters de aanvoer van rode wijn. Tot slot slaag ik er in mijn rechtstreekse chef in ons gelal te betrekken. De zaak kalmeert en een aantal drinkebroers besluit ongemakkelijk dat het tijd is om naar huis te gaan. De man van alle remmen los is verworden tot een ambitieuze manager die gedwee de zogenaamde objectieven van de organisatie vooropstelt.

December 2012 – ik zit achter mijn pc te zuchten. Waar gaat dit heen? Mijn leven lijkt van langsom meer op een oneindige demarrage. Een sprint vooruit, een wedstrijd die steeds gewonnen wil worden. Terugkijkend op passages in mijn leven zie ik hoe ik steeds de beste of slimste probeer te zijn. En hoe deze gekozen weg op termijn tot een soort van zelfvernietiging leidt, waardoor ik iemand anders dreig te worden dan wie ik werkelijk was toen ik aan de hele race begon. Terugkijken zadelt me op met meer vragen dan antwoorden. Zit ik in de juiste vlucht? Hoeveel verder draagt deze ontsnapping? Tot wat leidt deze wilde rit over de wegen van het zogenaamde succes? Misschien hoef ik helemaal niet door het leven te racen, om ‘iemand’ te zijn.

Koers is schoon voor al wie toekijkt en de eenzaat die wint. Misschien is het voor deze renner weldra tijd om de andere kant van de nadar te kiezen.

Koen Van Haelst (1978) werkt als facility manager. Hij is getrouwd met Sofie en vader van een zoon en een dochter. Verder is de fiets zijn grote passie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: