het grote boekexperiment

Laat je niet verlammen door twijfel, neem een beslissing

Knopen doorhakken

Wanneer er juist een kantelpunt in mijn leven is gekomen, is moeilijk te situeren. Ik denk dat de switch vooral te maken had met de mogelijkheid om keuzes te kunnen maken en bijgevolg ook effectief een beslissing te nemen. Ik geef een korte schets van mijn verhaal.

Rond de leeftijd van achttien jaar probeerde ik het te maken als beroepstennisser, eerst op nationaal niveau, daarna kreeg ik de kans om ook op internationaal niveau aan tornooien deel te nemen. Dit laatste was echter geen evidentie, wegens het zeer hoge niveau en de hoge kostprijs ervan, waardoor ik mij volledig op het Belgische niveau toespitste.
Om het hoofd boven water te kunnen houden, ben ik toen aan de slag gegaan als tennisleraar. Eerst als bijberoep in combinatie met competitietennis, maar dit leidde toch snel tot een fulltime job, die nog maar moeilijk te combineren was met het wedstrijdniveau.

Op een bepaald ogenblik zat ik met een uurrooster waarin ik zeven dagen van de week werkte en in de weekends zelfs meer dan 24 uur. In het begin gaf deze job me veel voldoening wegens het leuke contact met de klanten, en uiteraard kan niet ontkend worden dat het een aardige cent opbracht. Maar na deze job zeven jaar intensief te hebben uitgeoefend, voelde ik dat ik iets miste. Ik werd totaal niet meer geprikkeld en had nieuwe uitdagingen nodig… Ik keek ook vooral rondom mij; zo was een van mijn goede vrienden op zijn dertigste naar Amerika vertrokken om daar voor piloot te gaan studeren en hij had nu een leuke job in de luchtvaart. De idee om een nieuwe koers te gaan varen, trok aan me.

Op een gegeven moment besliste ik gewoonweg mijn studies te hervatten en ben ik eerst psychologie in Gent gaan studeren. Op zich een serieuze stap, aangezien er stevig in mijn werkschema gesnoeid moest worden, wilde ik dat kunnen combineren met mijn studie. Na psychologie ben ik drie jaar geleden rechten beginnen te studeren, omdat ik voelde dat ik het nu moest doen. En als je eenmaal op die trein zit…

De studiekeuzes die ik toen gemaakt heb, waren effectief een grote stap in het ongewisse. Ik had geen idee waar ik zou uitkomen. Er speelden vele vragen: of het me wel zou lukken? Of ik het wel aankon? Hoe ik het financieel zou redden? Hoe ik het zou combineren met mijn job? Dat gaf toen ik eraan begon uiteraard een gevoel van angst en dat is nog steeds zo. Maar het belangrijkste is het besef dat mijn job als fulltime leraar, zonder nieuwe uitdagingen, mij niet gelukkig had gehouden. Dus de twijfel of ik toen wel de juiste keuze heb gemaakt, weegt niet op tegen de keuze effectief te maken. Soms moet je gewoon doen!

Drie jaar geleden ben ik dan ook nog een leuke partner tegengekomen, met wie ik een huis heb gekocht. Zij had uit een vorige relatie een tweeling van tien jaar. Toen ik mijn studies opnieuw hervatte, woonde ik alleen in Antwerpen, maar twee jaar geleden hebben we dan de stap gezet om een huis te kopen. Net zoals bij mijn vorige beslissingen was dit weeral een sprong in het ongewisse, maar ook hier heb ik nog geen seconde spijt van gehad.

Toegegeven, mijn leven was veel eenvoudiger gebleven, mocht ik gewoon op mijn appartement zijn blijven wonen. Dan had ik niet te maken gehad met verbouwingen, verhuizen,… En ook hier heb ik angstige periodes gekend met vele onbeantwoorde vragen. Maar de keuze heb ik nog geen seconde betreurd.

Als ik om me heen kijk, zie ik hoe mensen gelijkaardige stappen soms niet durven te zetten. Jammer, want ik kan me inbeelden dat ze daar later spijt van zullen hebben. Voor mezelf was dat laatste bij twijfel het belangrijkste motief: ik wilde niet als een gefrustreerde man eindigen die op zijn oude dag zou zeggen: “Had ik toen dat maar gedaan, dan had ik nu…” Neen, ik ben blij dat ik gewoon gedaan heb. En daarbij gedacht heb aan de vrijheid en het geluk die hiermee gepaard gaan.

Het gevaar is dat je dreigt vast te roesten in je leven. Ik heb geleerd om de prikkels die ik krijg te volgen en voornamelijk te handelen vanuit een buikgevoel, met toch een licht rationele ondertoon. Als het goed voelde, dacht ik: waarom niet? Niet te lang nadenken, niet twijfelen, go for it! En dat is me nog nooit zuur opgebroken.

Philippe Van De Weyer (1978) is tennisleraar en student en woont samen met zijn vriendin en haar tweeling in Schoten. Hij houdt van sporten (skiën, snowboarden, lopen en tennis) en muziek (piano en gitaar). philippevdw@yahoo.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: