het grote boekexperiment

Mijn kinderen voeden mij op, niet omgekeerd

SofieBrutsaertWat ik leerde van een driejarige

Mijn levensinzicht stond bijna niet in dit boek. Ik heb het namelijk druk-druk met mijn job, in combinatie met mama-zijn. Niet dat ik zo’n geboren moederkloek was. Op zowat elke verjaardag tot mijn 35ste was ik de hemel stiekem dankbaar dat ik alweer gespaard was gebleven van de onomkeerbare verantwoordelijkheid die een kind met zich meebrengt. Officieel was ik wel een kindervriend (niet dat ze zo talrijk in mijn omgeving vertoefden) en het lukte me min of meer om een toevallige kleine passant toch even te amuseren. In mijn binnenste voelde ik steeds dat de kloof tussen mij en die kinderwereld heel erg groot was, en ik maakte me zorgen. Wat doe je met zo’n ettertje dat je het bloed van onder de nagels haalt? Hoe reageer je? Hoe hou je het vol?
Ondanks een pedagogisch diploma, twijfel alom over mijn kwaliteiten op dat vlak. Want wat ik alvast heel erg goed overdacht had, was dat een kind in geen geval eventuele leemtes in mijn leven mocht opvullen. Neen, het zou mijn taak zijn het tot een onafhankelijke denker en een zelfstandige doener groot te brengen. Onbaatzuchtig.

Tot daar de theorie. En toen kwam op een goede dag dan toch de praktijk. Door weet-ik-veel welk natuurlijk mechanisme én de onaflatende hulp van oma en opa, valt die verantwoordelijkheid zonder off-switch bijzonder goed mee. Maar er is méér. Iets waar ik mij hoegenaamd niet aan had verwacht. Fenomeen wellicht al ontdekt door wie er onderzoek naar verrichtte, maar laat mijn getuigenis dan een bevestiging zijn van eerdere inzichten. Mijn kinderen – het zijn er inmiddels twee – voeden mij op, veel méér dan omgekeerd. Zij hebben mij, eeuwige twijfelaar die ik was, verplicht om knopen door te hakken, duidelijk te zijn, te formuleren wat ik belangrijk vind en wat niet. Ze hebben mij verplicht mijn efficiëntie te verhogen en prioriteiten te stellen, omdat ik anders hopeloos in de knoop geraak. Ze hebben me meermaals tot het uiterste gedreven en ik leer me gaandeweg beter te beheersen en afstand te nemen.

Zonder het te weten hebben ze mij met dat alles een groot cadeau gegeven op menselijk vlak, maar evenzeer op professioneel vlak, waar deze kwaliteiten bijzonder goed van pas komen.

Ten slotte zijn het ook leermeesters in de filosofie. Want ook al heb ik mijn driejarige met krachtige bewoordingen diets gemaakt dat tekenen op ons state-of-the-art tv-scherm niet voor herhaling vatbaar is, toch moet ik een glimlach onderdrukken bij het zien van enkele permanente blauwe krullen, terwijl ik naar mijn favoriete programma’s kijk. Want hoe belangrijk is die interieurperfectie eigenlijk? Dat weet je pas als je die twee bengels een ogenblik uit het oog verliest in een reusachtige hypermarkt. De definitie van echte paniek.
Dankjewel, lieve schatten, om voor mij het begrip relativiteit, naast zoveel andere dingen, aanschouwelijk te maken. (Voor de bezorgde lezer: de krullen kreeg ik er met een screenspray weer helemaal af.)

Sofie Brutsaert (1971) is historica en gebeten door bedrijfscommunicatie. Sinds vijftien jaar is ze aan de slag bij het VBO, waar mobiliteit haar centrale thema is. Ze is moeder van twee kleuters.

2 Responses to “Mijn kinderen voeden mij op, niet omgekeerd”

  1. Nele Carpentier

    Hoe heerlijk herkenbaar! 🙂 Een prachtige bijdrage, gelezen met een kleine grijns op mijn gezicht.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: