het grote boekexperiment

Niets is onmogelijk, als je er met hart en ziel in blijft geloven

AnitaBuvensIk zie de zon weer opgaan

Toen ik enkele jaren geleden, op een dieptepunt in mijn leven, naar Egypte reisde, werd me plots heel veel duidelijk. Een paar jaar eerder was ik al in de Sinaï-woestijn geweest, maar ik wist toen dat de klim naar boven op de Katharinaberg me niet zou lukken. Deze keer wou ik het, koste wat het kost, proberen.

We vertrokken met een groepje in het holst van de nacht. Het was kil, maar iedereen had het warm door de opwinding van het nachtelijk avontuur. Aan het Katharinaklooster, aan de voet van de berg, stonden kamelen, drijvers en honderden pelgrims. Het was er een drukte van belang. Kooplieden probeerden nog snel wat voedsel en drank te verkopen. Berbervrouwen sleepten met tassen, sjaals en kleurrijke, wollen doeken…

We begonnen aan de klim. Ons groepje bestond uit een twintigtal mensen van alle leeftijden. We stapten aan een behoorlijk tempo en we probeerden elkaar te volgen. Het eerste halfuur kon ik goed mee met de groep. We stopten geregeld om even op adem te komen en er werd gepraat en gelachen.
Het volgende stuk ging moeizamer. Ik was bang dat ik deze tred niet zou kunnen volhouden. Ik werd moe, wou toch bij de groep blijven. Ik vroeg een tweede keer om even te stoppen. Om letterlijk op adem te komen. Ik had last van mijn rug en enorme spierpijn. Tijdens de volgende etappe werd de lichamelijke inspanning alsmaar zwaarder en er kwam steeds meer melkzuur vrij in mijn spierweefsel. De pijn werd ondraaglijk. Ik moest halt houden. Ik wist dat ik het niet zou halen en dat ik alleen maar een last was voor de rest.

Compleet uitgeput bleef ik achter in een Berberhut. Ik was doodmoe, teleurgesteld, ontmoedigd, verdrietig en voelde me op dat moment vreselijk eenzaam. Mijn lichaam faalde. Ik faalde. Ik wou geen CVS. Ik wou een normaal leven.

Ik legde me, zowel fysiek als innerlijk gekwetst, neer op een bank en hoorde de groepen pelgrims aan me voorbijtrekken. Na een tijdje werd het stil en pikkedonker om me heen. Ik weet niet hoelang ik in de hut gelegen heb. Toen ik me wat beter voelde, ben ik naar buiten gegaan. De sterrenhemel was impressionant. Ik ben beginnen te stappen, helemaal alleen in het licht van één enkele zaklamp, de berg op.
Ik wist niet of ik mijn doel voor het ochtendgloren zou bereiken, maar dat was niet zo belangrijk. Ik stapte een stap en nog één, en nog één… Telkens dezelfde stap, maar ik moest hem wel zetten. Ik struikelde en viel, maar ik ging door. Ik was moe en had dorst en dacht meermaals dat ik de top niet zou bereiken. Het vergde veel inspanning en doorzettingsvermogen met dat sputterende lichaam van mij. Het kostte me meer tijd dan de rest van de groep.

Toch ben ik blijven stappen en voor zonsopgang heb ik de top van de Mozesberg bereikt. De anderen lagen pompaf op de grond. Dronken thee of vergaapten zich aan de talrijke kraampjes met typische koopwaar.
Voor mij was het een bijzonder intense ervaring om alleen in het holst van de nacht de pelgrimsroute te volgen. Iets wat iedere dag gebeurt, kreeg hier een totaal nieuwe dimensie. Ik zag de zon opgaan. Het was een transcendente ervaring om u tegen te zeggen.

Sinds die nacht weet ik: niets is onmogelijk, als je met hart en ziel in de mogelijkheid blijft geloven. Ik ben, ondanks de ziekte, in staat om de doelen in mijn leven te bereiken. Het duurt misschien iets langer, het vraagt wat extra inspanning en het doet soms pijn, maar als ik in alle omstandigheden rekening hou met mijn eigen tempo, kan ook ik mijn dromen waarmaken.

Anita Buvens (1962) is moeder van Kirsten en Caroline. Ze is leerkracht, gezondheidstherapeut, PR-verantwoordelijke van de Vlaamse Wijngilde en Hagelanddichter. Haar passies zijn reizen, wijn en taal in al haar facetten. anita.buvens@skynet.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: