het grote boekexperiment

Onze kinderen zijn uniek

DietrichHeiserTrop is niet te veel

In de living spelen Kobe en Robbe de wedstrijd van hun leven tijdens een partijtje ballonvolleybal. Ze hebben zichzelf omgedoopt tot voetbalsterren. De bijbehorende discussies, over het al dan niet respecteren van spelregels en denkbeeldige lijnen, vormen hun kers op de taart. Naast het speelveld huppelt Jolan hevig ter plaatse aan de salontafel. Deze springveer bekijkt simultaan een documentaire, terwijl hij complexe legoconstructies bouwt. Een bouwplan is overbodig: dat kent hij uit zijn hoofd. Ondertussen tokkelt Viola op haar gsm en iPad. Ze chat met haar Best Friends Forever en rooft simultaan de App Store leeg. Gratis applicaties om foto’s te bewerken zijn haar favoriete veroveringen. Veelvuldig zijn wij het lijdend voorwerp van haar fotovervormingen, die steeds op hilariteit worden onthaald.
Het is een drukke bende, deze luidruchtige sporters met respect voor strikte regels in combinatie met ongeremde creatievelingen die het veranderen van regels als een uitdaging zien… Soms té druk.

Het zijn die ‘té’-momenten die ouders doen ingrijpen:
– Je wordt gedwongen om tussenbeide te komen bij het gekibbel tussen de sportvedetten, in een poging om hun conflict op te lossen, waardoor de vrede kan terugkeren.
– We verduidelijken het nut van de school als de jongsten ons toevertrouwen dat ze de schoollessen ervaren als een veelvoud van twee uur wachttijd en vijftien minuten speeltijd.
– We geven een preek na het oudercontact waarop werd gemeld dat de punten top zijn, maar het ingenieurtje voortdurend droomt en de inhoud van zijn pennenzak opsabbelt.
– Je zoekt een reden als je verneemt dat het dochtertje lief is, hard werkt en mooi tekent, maar dat haar punten maar net voldoende zijn.
– Je plant extra leesmomenten als je moet aanhoren dat het oudste zoontje een lieve, stille jongen is met goede punten, maar tijdens de chronometeroefening te traag leest.

Vanuit je ouderlijke zorgen ga je op zoek naar oorzaken en oplossingen en passeer je al doende de leerkracht, zorgjuf, logopedist, dokter, … En ja, uiteindelijk komen er conclusies.
Viola heeft een aangeboren concentratiestoornis. Ze is intelligent, maar heeft een langere doorlooptijd nodig om haar leerstof te verwerken. Ze wordt immers continu ‘té’ veel afgeleid door haar dromen en creatieve ideeën.
Jolan is zo intelligent dat studeren geen probleem is en hij eigenlijk te weinig uitdaging heeft in de klas. Deze levende bruistablet heeft ‘té’ veel energie, waardoor hij prutst en kapoenenstreken uithaalt.
Ook Kobe is zo intelligent dat studeren geen probleem is. Echter, hij heeft wel een uitdaging: dit competitiebeest wil elke schoolopdracht als eerste beëindigen. Het ‘té’ snel willen zijn, resulteert in onnodig puntenverlies en ontneemt zijn metgezellen de kans om het woord te nemen.
Robbe, op zijn beurt, heeft een lichte vorm van dyslexie, wat zich vertaalde in ‘té’ traag lezen. In de klas luidop moeten voorlezen, en dit onder het toezicht van de chronometer, creëerde bij hem de (on)nodige onzekerheid en maakte hem nog stiller.

Nachten hebben we wakker gelegen met de vraag hoe we hen op de rails konden krijgen. Maar zij hebben ons laten inzien dat deze zogezegde ‘té’-ervaringen op die momenten ook hun talenten extreem in de verf zetten. Want ondertussen hebben zij een mooi palmares bijeengesprokkeld. Op achtjarige leeftijd heeft Jolan een legowedstrijd gewonnen door het inzenden van een creatieve foto, waarop hij afgebeeld stond met een groot bouwwerk dat aanbevolen was voor twaalfjarigen. Het is niet de prijs, maar wel de huiselijke warmte en vrijheid waarin hij ongehinderd zijn droomconstructies in elkaar knutselt, die hem energie en vreugde bezorgen.
Kobe heeft op negenjarige leeftijd met zijn volleybalploeg twee finales voor de Beker van Oost-Vlaanderen gewonnen in de leeftijdscategorie tot elfjarigen. Datzelfde jaar behaalden zij brons in de Beker van Vlaanderen. En alhoewel dit jonge competitiebeest best tevreden mag zijn, dwingt zijn ingesteldheid hem om zich continu te meten met het palmares van zijn oudere broer.
Robbe speelde op achtjarige leeftijd zijn eerste volleybalbekerfinale. Ondertussen heeft deze elfjarige in drie leeftijdscategorieën reeds negen bekerfinales gespeeld en hierbij drie maal goud, vijf maal zilver en één maal brons gewonnen. Zowel in de klas als op training heeft hij zich ontwikkeld tot een harde en geconcentreerde werker die zeer goede schoolpunten behaalt.
Viola won op dertienjarige leeftijd de wedstrijd Kunstbende Oost-Vlaanderen in de categorie fotografie. Zij creëert speelse experimentele kunst op basis van digitale en analoge fotografie. Sinds ze won, worden haar foto’s regelmatig tentoongesteld en gebruikt als coverfoto’s voor lokale brochures.

Het geheel van deze individuele talenten wordt door buitenstaanders soms ervaren als een ‘té’ drukke bende. En ja, soms krijg je stress van al dat jonge geweld. Maar waar we ons aan stoorden, hebben we leren te waarderen, proberen we te stimuleren en te laten ontplooien.

Kobe vatte het in een vlaag van boosheid ooit eens mooi samen: “Papa, ik ben niet anders dan de rest … Ik ben uniek!” En dat is nu juist wat we steeds meer waarderen. Wij hopen dan ook dat ze hun ‘té’-kwaliteiten niet verliezen. Kids, volg jullie hart en vind zelf vreugde en geluk… en schrijf je eigen verhaal!

Toekomst in zicht

Jolan (9 jaar), Kobe (9 jaar), Robbe (11 jaar) en Viola (13 jaar): elk van hen heeft nu reeds een eigen verhaal, een eigen inzicht. Ze hebben hun toekomst in zicht…

“Mijn naam is Jolan en ik ben negen jaar. Ik ben gelukkig in mijn leven. Ik hou van Transformers. Ik sta altijd vroeg op, omdat ik een vroege vogel ben. Dan ga ik naar beneden om tv te kijken. Ik haat slapen, omdat ik nooit moe ben. School vind ik soms stom en soms heel leuk. Ik vind de school stom wanneer de juf boos op mij is. Ik vind het heel leuk op de speelplaats. Dan kan ik met mijn vrienden met Transformers spelen. Als ik groot ben, wil ik graag bij Hasbro (een speelgoedfabrikant, nvdr) gaan werken als ‘designer’ om zelf Transformers te maken die nu nog niet bestaan.”

“Ik heet Kobe en ik ben bijna tien jaar. Ik speel graag volleybal. Met mijn volleybalploeg heb ik al drie medailles behaald: twee gouden en één bronzen. Maar ik voetbal ook graag, omdat ik dat leuk vind. Ik teken ook graag smileys, dat vind ik ook leuk. Op de Wii is mijn lievelingsspel FIFA13. Dat is een voetbalspel. Ik speel dat graag met papa: dan kan ik altijd winnen… Maar ik win eigenlijk altijd. 😉
Ik vind huiswerk stom en saai. Eigenlijk is dat heel stom! Maar school vind ik soms wel leuk: als ik mag voetballen; voor de rest bijna niet. Ik wil later de beste volleyballer van België worden en ook hoofdaanvaller van de Belgische ploeg. Dan kan ik hard slaan in de drie meter en hopen dat ik scoor.”

“Ik ben Robbe en ben elf jaar. Meestal ben ik wel gelukkig in mijn leven. Vooral als ik thuis ben en tegen mijn broer spelletjes kan spelen. Het liefste van al win ik dan. Als ik huiswerk moet maken, ben ik minder gelukkig. Dat doe ik niet zo graag, omdat ik dan andere en toffere dingen zou kunnen doen. In mijn vrije tijd speel ik volleybal. Vroeger ging ik ook nog naar de ‘logo’, maar dat is nu gelukkig voorbij. Nu heb ik meer vrije tijd om leukere dingen te doen. Ik kijk zeer graag tv. Dat kan ik lang volhouden. Volgens mijn papa soms veel te lang. Ik hou van Nickelodeonprogramma’s. Volgend schooljaar moet ik naar de middelbare school. Ik weet nog niet welke school en welke richting ik ga kiezen. Ik vind het wel een beetje moeilijk om te kiezen. Later wil ik graag een goede volleyballer zijn, maar niet als beroep. Het beroep dat ik later wil doen, weet ik nog niet zo goed. Dat zien we later wel. Ik wil nu gewoon doen wat ik doe en wil graag nog wat meer medailles halen met mijn volleybalploeg.”

“Mijn naam is Viola. Ik ben een meisje van dertien en heb ADD, Attention Deficit Disorder; iets waardoor je je minder goed kunt concentreren, maar zonder de hyperactiviteit. Ik vergeet namelijk heel veel dingen, zoals een boek op school en zo. Ik heb het ook moeilijk om aandachtig te zijn tijdens de lessen op school, om al mijn spullen netjes op orde te houden en ik val moeilijk in slaap. Maar ik word veel geholpen: mijn mama helpt met plannen voor de schoolweken en ik ga elke woensdag naar de logopedie. De logopediste leert me studietips, die gebruik ik en dat helpt heel hard.
Mijn punten op school zijn heel goed voor een meisje met ADD, maar ik doe er dan ook heel hard mijn best voor. Ondanks mijn concentratiestoornis ben ik heel creatief. Ik houd me veel bezig met fotografie en heb vorig jaar De Kunstbende gewonnen. De Kunstbende is een wedstrijd rond kunst en je kunt meedoen in verschillende categorieën, zoals dans, mode of fotografie… Ik heb fotografie gewonnen. Ik wil later fotograaf worden. Ik ga momenteel naar een kunstacademie en daar kan ik alles doen wat ik wil. Onlangs hebben ze daar een donkere kamer gemaakt; dat vind ik heel tof om te doen. Ik experimenteer heel veel met fotografie en dat is wat ik dan ook later wil doen. Ik heb ook nog andere dingen mogen doen: ik heb de coverfoto mogen maken voor het informatieboek De Ravotter, waarin kinderkampen worden aanbevolen. Dat maakt me allemaal gelukkig, doen wat ik wil doen. Ik volg op school ook kunst en dat is ook heel tof om te volgen. Je moet er creatief genoeg voor zijn. Je moet het willen doen. Net zoals ik. Het is ook fijn als iemand zegt: ‘Wauw, jij kunt mooi tekenen.’ Dat geeft een gevoel van: ik kan het! Ik vind dat mijn leven goed is, ik zal het dan ook zo houden. En ik hoop dat ik later even gelukkig kan zijn en blijven zoals nu. Ik hoop dat ik later echt thuis hoor in de wereld van fotografie en dat het niet zo’n klein kinderdroompje is. Ik zou zeker in niemand anders’ schoenen willen leven, ik ben blij met wie ik ben.”

Laat ons hopen dat zij hun dromen kunnen realiseren…

Dietrich Heiser (1966) is directeur bank- en verzekeringsoperaties en oudste lid van een vrolijk samengesteld gezin, bestaande uit twee mooie dames en vier stoere kerels. Als zijn gezinsleden tijd voor hem hebben, moet de rest wachten. dietrich@heiser.be

2 Responses to “Onze kinderen zijn uniek”

  1. nelecarpentier

    Dat Dietrich. Ik heb moeten lachen met het stukje van Jolan. Omdat het zo herkenbaar is. Die Jolan van jou lijkt erg op mijn eigen zoon Grim, ook 9 en ook een uniek ‘specialleke’ . Mocht je ooit gedachten of ervaringen willen uitwisselen …

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: