het grote boekexperiment

Pluk de dag

AnnickLunskensMet dank aan Ann

Je hoort het wel vaker zeggen: ‘Pluk de dag!’ Maar wat betekent dat eigenlijk? Moet je genieten van iedere dag alsof het jouw laatste is? Moet je niet denken aan morgen, maar enkel het heden omarmen? Moet je geen plannen maken, maar gewoon beleven wat er vandaag te beleven valt?
Ooit heb ik mezelf tevreden gesteld met deze vluchtige vragen, maar sinds februari 2008 weet ik pas écht wat die uitdrukking betekent. Want toen stond mijn wereld even stil. Toen kon ik niet genieten van vandaag. Toen kon ik niet vooruitdenken. Toen was mijn dag er geen om te plukken. Want mijn beste vriendin Ann had de strijd tegen kanker verloren…

Onze plannen om ‘de dag te plukken’ waren nochtans mooi begonnen, tijdens de oudejaarsnacht van 2005 naar 2006. Met een heerlijk glas bubbels in de hand wensten we elkaar een goede gezondheid en een overdosis geluk. Ik wenste haar vooral dat eerste, want nooit zou die verdomde kanker mogen weerkeren (vijf jaar daarvoor was ze voor het eerst getroffen door borstkanker). We straalden door onze vriendschap en door het goede gezelschap van haar man en onze kinderen. Het jaar 2006 zou mooi beginnen. En we zouden er ook alles aan doen om elkaar vaak genoeg te zien, om gezellig te kletsen bij een lekker glaasje wijn, om elkaar raad te geven over onze opgroeiende kinderen.

Zes maanden later kwam dan plots het slechte nieuws: “Ze is hervallen.” Een bijna vast gezegde voor een kankerpatiënt die voor de tweede keer een lijdensweg moet doorstaan. Waarom? En onze nieuwjaarswensen dan? Nee! Dit wilden wij niet. Nu was ons ‘plukde- dag-moment’ weg.
Een mix van emoties van woede, ongeloof, rebellie, gelatenheid, … Het was er allemaal. Maar één ding stond vast: Ann zou vechten en ervoor zorgen dat ze ook deze tweede keer overwon.

We zouden toch nog plannen maken. Die keer dat ze haar pruik ging ophalen, bijvoorbeeld. We zijn achteraf lekker gaan lunchen. We hadden niets te vieren, maar toch was die pruik een soort triomf om te laten zien dat ze ook knap kon zijn zonder haar natuurlijke lokken. En die keer dat we gezellig gingen shoppen. We hadden intense gesprekken, we filosofeerden een beetje over ons leven en hielden ons vast aan al die leuke momenten.

Het was ook toen dat ik plots een ingeving kreeg. Ik moest en zou haar een warm vriendschapsteken geven, iets tastbaars waaraan ze zich kon vastgrijpen tijdens die vervelende chemo’s en al die misselijke momenten. En daar, in de stad, tijdens onze lunch, gaf ik haar mijn mooie, zilveren lievelingsring, bezet met fantasiediamantjes. Ik noemde het ‘onze vriendschapsring’. En zij was er zo door ontroerd. Alsof ze wist dat deze ring haar veel kracht zou moeten geven de komende maanden.

De maanden gingen voorbij. Soms leken de moeilijke momenten eindeloos, dan weer ging het vooruit. Vooral haar wilskracht en de hoop op genezing toonden wat voor een sterke madame zij was. Niet zeuren, niet klagen, maar vooruitkijken. Zo wilde ze het en zo deed ze het.
In september 2007 had ik een feestje gepland en ze wilde er zo ontzettend graag bij zijn. Die week zorgde ze ervoor dat ze extra rust nam, dat ze vele schoonheidsslaapjes deed, zoals zij dat altijd noemde. En inderdaad, ze verscheen op mijn feestje. Ik vond het geweldig en ontzettend moedig van haar dat ze die inspanning had gedaan, maar voor haar was het een van haar laatste mooie momenten om te delen met haar vrienden en vriendinnen. En een beetje plagerig gaf ze me toen een knipoog, terwijl ze haar hand omhooghield om me onze ‘vriendschapsring’ te tonen. Dat zei zoveel meer dan duizend woorden.

De maanden nadien was het bang afwachten. Wachten op goed of op slecht nieuws. Zouden de chemo’s aanslaan of niet? Zou ze nog voldoende kracht hebben? Zoveel vragen, maar helaas kwam er maar één antwoord. De pijn werd ondraaglijk. Genezen was niet meer mogelijk. Alleen morfine kon de pijn wat verzachten. Haar broer was arts en hij zou ervoor zorgen dat ze niet moest afzien, dat haar laatste weken of maanden draaglijk zouden zijn.

Op die kille zaterdag in januari 2008 ben ik naar haar thuis gegaan. Buiten was het koud en grauw, maar in haar huis was het warm en gezellig. Geen tranen, geen verdriet, geen woede, geen frustratie, maar warme, eerlijke en intense vriendschap. Geen glaasje frisdrank, geen glaasje water. Alleen maar champagne! Want die bubbels waren immers het symbool van haar sprankelende persoonlijkheid. We wisten allebei dat ‘dit’ ons laatste moment samen zou zijn. Want de volgende keer zou ik haar bezoeken bij haar crematie. Verdomd, dat klinkt ‘cru’, besef ik, terwijl ik dat woord hier neerpen. Ons laatste gesprek was intens, over hoe het verder zou gaan met haar kinderen, met de vraag of ik toch een beetje vanuit de verte zou kunnen waken over hen, over haarpartner en zijn verdriet. We hebben elkaar stevig omarmd en toen waren die tranen onvermijdelijk. Het was een mooi afscheid, maar in mijn hart zou die ‘pluk de dag’ een speciale plek krijgen.

Want sinds het afscheid van Ann besef ik maar al te goed hoezeer je de mooie momenten moet koesteren, hoe dankbaar je moet zijn als je gezond bent, hoe kostbaar de tijd is die je met je geliefden doorbrengt.
Ann heeft niet alleen een bijzondere plek in mijn hart, maar ze is ook een symbool voor mij geworden. Die prachtige foto van haar, toen we samen haar veertigste verjaardag vierden, staat te pronken op mijn kast. En als het mij eens allemaal te veel wordt, als alleenstaande mama met twee prachtige tieners, dan lach ik even naar Ann en dan zeg ik: “Pluk de dag!”

Annick Lunskens (1967) is de trotse mama van twee tieners (Pauline en Thibaut). Na twintig jaar gekozen te hebben voor een commerciële loopbaan, is ze nu een gedreven leerkracht Engels/Frans in het secundair onderwijs. Ze houdt van muziek, zingt in een enthousiast vrouwenkoor, geniet van koken en van lekker uit eten gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: