het grote boekexperiment

Wees bereid om je doel los te laten

RobDeWitVoortschrijdend inzicht

‘Voortschrijdend inzicht’. Ik hoor de term regelmatig in professionele context. Het heeft dan een negatieve bijklank, omdat het weergeeft dat de gebruiker zijn of haar processen niet voldoende kent of geen duidelijke verwachting heeft. Als je een duidelijk doel voor ogen hebt, kun je daar in een mooie, rechte lijn naartoe, vermijd je omwegen en onnodige stappen/ uitgaven en blijf je binnen je budget. Vastgestelde doelen worden niet meer in vraag gesteld.

Als je werkt of leeft volgens voortschrijdend inzicht, weet je niet op voorhand waar je naartoe gaat en krijg je al doende inzicht.

Een paar jaar geleden heb ik gemerkt dat ik ook aan voortschrijdend inzicht lijd. Voortschrijdend inzicht in mijn eigen carrièreproces. Het is maar door te evolueren in mijn carrière dat ik begin te weten wat ik ervan verwacht. Hierdoor lijk ik soms een omweg te maken en af en toe een onnodige stap te zetten, maar daar is niets mis mee, merk ik nu.

Er is een tijd geweest dat ik een heel duidelijk doel voor mezelf had vastliggen (rond mijn vijftigste ergens directeur zijn van een grote afdeling) en een duidelijk pad daar naartoe. Elke stap die ik kon zetten, werd dan ook sterk afgewogen qua bijdrage aan dit doel. Leek het geen logische stap in de juiste richting, dan werd hij niet gezet.

De ommekeer is een vijftal jaar geleden gekomen tijdens een coachingstraject. Doel van de coaching was om een betere people manager te worden. Deze stap paste perfect in mijn carrièrepad: ik was 33, manager van een team van zes project leads bij een multinational. Maar volgens de planning zou ik tegen mijn 35ste een team met minstens twee niveaus moeten leiden. Hoog tijd dus om me daarop te
gaan voorbereiden.

Het traject startte met inzicht krijgen in jezelf: ken jezelf en gebruik die kennis om beter groepen en teams aan te sturen. Een van de technieken die hiervoor gebruikt werden, is de MBTI-classificatie (een systematiek om de verschillen in  persoonlijkheid van mensen te classificeren, volgens Meyers-Briggs). Ik bleek een INTP te zijn, een globale denker. Het duurde echter wel even voor het echte gevolg van die zelfkennis tot me doordrong: in eerste instantie ben ik hiermee hard aan de slag gegaan om mijn volgende stap in mijn carrièrepad te kunnen zetten.

Ongeveer een jaar later solliciteerde ik – geheel volgens plan – voor een nieuwe job, waarin ik leiding zou geven aan een vijftal personen die elk zes à zeven mensen onder zich hadden. Ik werd echter niet geselecteerd, ondanks het feit dat ik die coaching had doorlopen en de nodige kennis en ervaring had. Waarom kreeg ik die job dan niet?

En toen begon het me te dagen: als INTP was ik misschien niet zo geschikt voor die functie. Immers, vanuit de ‘I’ haal ik mijn energie vooral vanuit mijn innerlijke: mezelf afzonderen en de dingen eens grondig doordenken. Interactie met anderen kost me eerder energie dan dat het me er geeft. Ik ben ook heel logisch en hou minder rekening met de emotionele kant van de zaken (de ‘T’). En als ‘P’ ben ik vooral flexibel en reagerend, in plaats van planmatig en initiërend. Dat maakt het dan moeilijk om duidelijk doelen te stellen en richting te geven aan een team.

Ik begon te beseffen dat ik, ondanks mijn kennis en ervaring, misschien toch niet succesvol geweest zou zijn in die job en dat ik die stap beter niet zette. Maar daar had ik in mijn carrièreplanning nooit rekening mee gehouden.

Dat was voor mij dan ook de aanzet om mijn planning eens te herzien. Het is toen dat ik heb ingezien dat ik eigenlijk geen afgebakend pad meer hoef te hebben. Mijn carrière loopt sindsdien volgens het principe van voortschrijdend inzicht. Ik ben begonnen met het opbergen van mijn einddoel, we zien wel waar we uitkomen. En het plan is vaag: ik hou nu vooral rekening met de stappen die ik reeds gezet heb, en niet met waar ik naartoe moet.

Bij elke stap die ik nu zet, bij elke nieuwe opdracht, weeg ik drie dingen af: ‘inhoud’, ‘impact’ (op mijn gezin) en ‘inbreng’ (financieel – voorlopig nog een belangrijk criterium ;-)). En alle beïnvloedende factoren op dat moment worden in rekening genomen. Dit heeft mij al veel rust gebracht.

Bovendien kijk ik telkens weer uit naar het einde van een opdracht, omdat ik dan weer de kans krijg om mijn hernieuwd inzicht te gebruiken en weer een nieuwe richting kan kiezen.

Rob De Wit (1974) is papa van Louise (8) en Sophie (6), getrouwd met Gisele, freelance SAP-consultant, beginnend schrijver en probeert af en toe ook wat te lopen of te mountainbiken. rob@rdwconsulting.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: