het grote boekexperiment

Wie luistert nog naar de wijsheid van oudere mensen?

Mama

Op 22 november 2012 ben ik mijn mama verloren… Ze was mijn steun, toeverlaat en beste vriendin. Ik kon zoveel aan haar kwijt, alle zorgen, kleine en grote angsten, vreugde en verdriet. Ik vraag me continu af hoe ik zo’n verlies kan verwerken. Hoe ga je daarmee om, hoe geef je dit een plaats, hoe ga je verder…?
Ook de zinloosheid van haar lijden heeft me enorm aangegrepen. Zo hard vechten, waarvoor…? We denken altijd dat er na regen zonneschijn komt, dat er na lijden en verdriet, beterschap komt, maar wat als het er niét op volgt? Wat is dan de zin van alles?

Lijden en verlies maken deel uit van het leven, ik weet het wel, maar dat is een schamele troost. Het vreemde aan onze maatschappij is dat ze ook weinig ruimte laat om te lijden, te verwerken. Neen, alles moet maar doorgaan, praktische zaken moeten geregeld worden, kinderen moeten naar school, volwassenen naar hun werk. Waar staan we tegenwoordig nog bij stil? Hoe neem je de tijd om ergens bij stil te staan? Hoe krijg je de tijd? Hoe vind je de tijd?

Hopen vragen heb ik en het vreemde is dat het juist de wat oudere, ervaren mensen zijn, die enigszins een antwoord kunnen aanreiken, of die me toch tenminste advies kunnen geven. Juist die mensen die in onze maatschappij niet van tel zijn, die er niet meer bijhoren. Mensen die ‘geleefd’ hebben en weten wat de essentie van het leven is. Maar neen, we geven hen geen stem meer, ze zijn niet mee met de sociale media, Facebook, Twitter, het hele ipad-, smartphone- en computergebeuren en worden als aandoenlijk beschouwd als ze het toch pogen te doen.

En toch… Op een goede dag horen wij ook bij deze steeds groter wordende groep mensen en zullen we zelf meelijwekkend bekeken worden; terwijl we juist dan, op dat moment, zo rijk zijn aan ervaring en wijsheid, zoveel te geven en te delen hebben. Maar wie luistert?

Daarom mama: ik heb geluisterd. Ik rouw en betreur dat je niet nog veel meer van je levenservaring en wijsheid hebt kunnen delen. Ik koester al wat je mij hebt meegegeven, al wat ik meegekregen heb en ik blijf met mijn vragen naar je toekomen. De wereld is maar vreemd leeg zonder jou en een heel stuk armer. Maar ik ben oh zo dankbaar voor elk moment, elke lach en elk woord dat ik heb mogen meemaken en ontvangen. Ik hou van je, ik mis je en ik hoop deze grote leegte ooit een plaats te kunnen geven. Om het dan te kunnen opvullen met alles wat ik van jou meegekregen heb en zelf nog zal ervaren.

Kim Van de Voorde (1973) is gehuwd met Gerry Van Wouwe en fiere plus-mama van Yordi (23) en Sandro (19). Ze is Office Manager, houdt van talen, het leven, maar bovenal van haar gezin, waar ze de nodige rust en liefde terugvindt en dit laatste zeer graag teruggeeft. Voor haar zijn mensen het grootste kapitaal op aarde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: