het grote boekexperiment

Zoek het juiste evenwicht tussen carrière en gezin

KurtDeRuweDe prijs van aandacht

Al vijf jaar werk ik gedurende de week in Duitsland en kom ik in het weekend naar België, naar mijn gezin. Mijn vrouw zorgt thuis voor zowat alles, maar als het erop aankomt mijn zonen met wiskunde te helpen, dan ben ik de man in functie.

Zo’n twee jaar geleden had mijn oudste zoon een belangrijke toets op woensdag en maandag probeerde ik hem vier uur lang door middel van Skype, MSN en webcams uit te leggen wat hij als leerstof moest zien te vatten. Dinsdagnamiddag belde hij me bijna in paniek, omdat hij het nog altijd niet begrepen had. Van slag belde ik mijn meeting van die middag af en reed naar België. Daar gekomen gingen we er rustig bij zitten en na een kwartiertje had hij het beet. Hij zat ermee in dat ik hiervoor van zo ver gekomen was, maar voor mij was het de moeite waard.

Voor je me gaat bekijken als een ‘super-vader’, moet ik toegeven dat dit een van de weinige keren is dat ik alles opzij heb gezet om hem te helpen. We offeren zo vaak dingen op voor onze carrière en jammer genoeg realiseren we ons dit vaak pas als het (bijna) te laat is.

Hieronder vind je een tekst die ik zelf ooit gekregen heb en die ik graag met je zou delen. Hopelijk raakt hij ergens toch een snaar. Je kunt hier stoppen met lezen, maar als je verder leest, lees dan alsjeblieft door tot het einde. Ik ken de auteur van dit stuk niet, maar ik moet zeggen dat ik er toch regelmatig aan denk. Als je jezelf hierin herkent, weet dan dat je de mogelijkheid hebt om hier zelf iets aan te doen. Ik wou dat mijn zonen me, toen ze vijf of zes waren, om die zeven euro’s hadden gevraagd.

Op een avond kwam een man laat thuis van zijn werk, moe en geïrriteerd. Zijn zoon van vijf zat voor de deur op hem te wachten.
Zoon: “Papa, mag ik je wat vragen?”
Vader: “Ja, natuurlijk, wat is er?”
Zoon: “Papa, hoeveel verdien jij per uur?”
Vader (geïrriteerd): “Dat zijn je zaken toch niet, waarom vraag je me zulke dingen?”
Zoon: “Ik vroeg het me gewoon af… Alsjeblieft, zeg me hoeveel je per uur verdient.”
Vader: “Als je het per se wilt weten: ik verdien veertien euro per uur.”
Zoon (met gebogen hoofd): “Ah, oké… Papa, mag ik alsjeblieft zeven euro van je lenen?”
Vader (hevig ontstemd): “Als je me enkel lastigvalt met die vraag om geld van me te kunnen lenen voor een of ander dom speelgoedje, mag je nu meteen naar bed. En neem daar maar even de tijd om na te denken over je hebzucht. Ik werk me echt niet elke dag te pletter voor zulke prullen.”
De jongen ging stilletjes naar zijn kamer en sloot de deur achter zich.
Nog steeds ontstemd om de vraag van zijn zoon, ging de vader zitten. “Hoe durft die jongen me lastigvallen, alleen maar om geld te krijgen?”
Na een uurtje werd hij wat rustiger en dacht hij na over de vraag van zijn zoon. Misschien had de jongen die zeven euro echt wel nodig om iets te kopen, en nu hij erbij stilstond, eigenlijk vroeg hij hem maar heel zelden om geld.
De man ging naar de kamer van zijn zoontje en opende de deur.
“Slaap je, jongen?”
“Nee, papa, ik ben wakker”, antwoordde het zoontje.
“Ik heb zitten nadenken. Misschien was ik wel wat te fel. Het was een lange dag en ik heb mijn vermoeidheid wat op jou afgereageerd. Hier heb je de zeven euro’s waar je om vroeg.” Het gezicht van de jongen klaarde op en van slag ging hij rechtop zitten. “Dank je, papa!”, riep hij uit. Dan haalde hij van onder zijn hoofdkussen enkele muntstukken te voorschijn. De vader zag dat zijn zoon eigenlijk al geld had en weer bekroop hem een kwaadheid.
Maar de jongen begon rustig zijn munten te tellen en keek dan weer naar zijn vader.
“Waarom vraag je me om geld als je er eigenlijk al hebt?”, bromde de man.
“Omdat ik niet genoeg had”, antwoordde de zoon.
“Maar nu wel, papa, nu heb ik veertien euro bij elkaar. Kan ik daarmee één uur tijd van je kopen? Kom morgen alsjeblieft een uur vroeger naar huis, dan kunnen we samen eten.”
De vader was geraakt. Hij sloeg zijn arm om de jongen heen en vroeg of hij hem wilde vergeven.

Een kleine reminder voor iedereen die zo hard werkt. We kunnen de tijd niet zomaar tussen onze vingers laten glippen, zonder een deel ervan te besteden aan zij die er werkelijk toe doen. Het juiste evenwicht vinden, daar gaat het om.

Kurt De Ruwe (1967) is gehuwd met Ingrid en heeft twee zonen, Xen (19) en Nathan (18). Inmiddels werkt Kurt nog vijf dagen in de week, nu als CIO voor Philips Lighting, want de weekends zijn voorbehouden voor de familie. Een regel waar slechts uitzonderlijk van afgeweken wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: