het grote boekexperiment

Meer met minder

MeldingGeenEindredactieIn de jaren negentig gingen we met een, familiebedrijf failliet. Zelf was ik sinds 10 jaar gedelegeerd bestuurder. Eerst zochten we naar mogelijk verkeerde beslissingen. Zo kwamen we uit op de zin: “alles beïnvloedt alles”. Dan zijn we op zoek gegaan naar de eigen fouten zowel op zakelijk, familiaal als emotioneel vlak. Mijn echtgenote en ik hadden persoonlijk waarborg getekend bij banken voor 10 mio bef, en daarvan restte nog 7 Mio te betalen. We besloten niet langer beroep te doen op de voorstellen van herfinanciering, maar gewoon een andere levensstijl aan te nemen.

Mijn vrouw vond werk bij advocaten, deurwaarders en notaris, telkens interim. Ikzelf trok naar ’t buitenland omdat het meer netto opleverde. Ons plan was om de som bij banken in 10 jaar te vereffenen. Onze dochter begon dat jaar haar universitaire studies in Leuven. Juristen raadden ons aan om in schuldbemiddeling te gaan ,alleen al voor de rust tegenover schuldeisers. Maar dit vonden we dit een weg die ons nooit zou bevredigen. Dus kozen we voor besparen, besparen , besparen en anders gaan leven. Gedurende drie jaar voerde ik ook nog eten uit voor een restaurateur op zaterdag en zondag. Het bracht op en zette het piekeren stop.

Toen een afwasser wegviel, ging mijn echtgenote op zondag mee afwassen. Dat gaf ons een gevoel van samenwerken aan een nieuw project. Vernederingen kregen we te slikken, maar voor ons telde maar één zaak. Herbronnen en zorgen dat de studies van onze dochter betaald werden.

In die periode zijn we op verschillende vooraf niet vermoede moeilijkheden gestoten. Om te beginnen wordt je zonder het te beseffen zelf het grootste obstakel voor je herstel en vooruitgang. Je wordt de underdog van jezelf en het duurt een hele tijd voor je dat in de gaten hebt en het kan en wil toegeven. Het komt erop neer dat je kampioen in vaardigheden wil zijn, meer dan ooit, maar dat je tegenover de buitenweremd te onderdanig wordt. In België ligt nog steeds een zwaar taboe op ‘failliet gaan’, ook al is het uw onderneming die failliet gaat.

Eerste les, vergeet dat je vrienden hebt. Uit twee onverwachte hoeken kwam de vriendschap aanwaaien. Mijn neef, landbouwer, zei: “geld heb ik niet over, maar als je honger hebt, kun je hier aan tafel meeschuiven”. De vrouw van een advocaat, vriendin van mijn echtgenote zei: “als je de studie van Sophie niet kunt betalen, dan zijn wij er nog”. Deze twee uitspraken, samen met ons geloof in eigen kunnen waren de basis om ons succes te bouwen.

Vandaag achttien jaar later, is onze dochter prof. En hebben we een kleinzoontje van drie jaar. Binnen het jaar loopt de hypotheek op onze nieuwe woning af. We hebben geleerd wat genoeg kan zijn. En waar ons geluk vandaan komt. Gelukkig bleven we gezond. Sparen en hervormen. De tering naar de nering zetten. Enkel dat heeft ons weer op de rails gezet. Zouden andere gezinnen, gemeenten, regio’s en staat, ja onze politici hiervan iets kunnen leren ? Willen ze dat wel ? Recepten en spelregels zien er soms ingewikkeld en moeilijk uit. Maar eenvoud is het hoogste punt dat je als mens kan bereiken. Dan is een geluksgevoel steeds nabij en de opgedane zelfkennis behoedt je voor overschatting. Sommige mensen noemden ons naïef. We hebben ondervonden dat ook dat een kwaliteit is. Niet iedereen is geroepen of geschikt om de hoogste toppen te bereiken. We hbben geen vrees voor de pensioenleeftijd, want ‘meer doen met minder ‘ hebben we al geleerd.

William De Winne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: