het grote boekexperiment

Nog even mee naar de hemelpoort om adieu te zeggen

MeldingGeenEindredactieEen vijftigjarige moeder besluit afscheid te nemen van het leven, omdat haar vooruitzichten zeer slecht zijn. Ze heeft Alzheimer. Ze herkent regelmatig haar eigen kinderen niet meer. Haar vader stierf aan dezelfde ziekte na een zware aftakeling.

Het levert wat discussie op tussen mensen die haar van dicht of van wat verder kennen. Zouden wij hetzelfde doen? Wat met de kinderen? Zo jong nog, is er echt geen andere manier? Zouden we zelf die moed hebben?

Niemand kan dit antwoord geven, tenzij de persoon zelf, en de geliefden om haar heen.

Het vergt moed die beslissing te nemen en niet te wachten tot je niet meer bewust in het leven bent. Het geeft je de tijd en ruimte om bewust afscheid te nemen van de mensen die belangrijk geweest zijn in je leven. Je kan wachten tot de begrafenis, maar dan is het te laat. Dan komen mensen afscheid nemen van een dood lichaam en herinneringen eren, maar de dode mens heeft er niets meer aan.

Iedereen zou de kans moeten krijgen zijn afscheid zelf te regelen. Wanneer iemand plots gaat, is er geen tijd voor afscheid en blijven nabestaanden achter met het verlangen nog één laatste gesprek met hun geliefde te hebben. Doch dat kan dan niet meer. Nog éénmaal een gelegenheid hebben om ‘dag’ te zeggen en ‘ik hou van jou’. Nog even mee naar de hemelpoort om adieu te zeggen.

Bewust afscheid nemen vergt ook moed van de ‘levenden’. Waarom hebben mensen het zo moeilijk om vooraf afscheid te nemen, wanneer de zieke mens nog onder ons is? Omdat we niet graag worden geconfronteerd met de nakende dood, van de zieke zelf maar ook van onszelf? Het is emotioneel zwaar? Definitief? Confronterend?

Moeilijk.

Moeilijker dan in een kerk afscheid te nemen van iemand die je kende. Dat ligt in onze comfort zone. Het is de normale gang van zaken. Als iemand bewust vooraf afscheid wilt nemen, wat meer en meer gebeurt, voelen we ons daar nog zeer oncomfortabel bij. Het is niet de normale gang van zaken.

Doch het is meer menselijk.

Persoonlijker en intiemer.

Bewust afscheid nemen vergt moed, vooral van diegene die besluit te gaan en haar familie, maar ook van de vele afscheidnemers, die ook een hoofdstuk afsluiten samen met haar.

Sara coene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: