het grote boekexperiment

Focus niet op problemen, maar op opportuniteiten

DirkCoveliersDe dag dat Renault stopte

Renault in Vilvoorde – gekend als R.I.B. (Renault Industrie Belgique) – was een begrip in onze streek. Mensen kwamen van alle windstreken om er te kunnen en te mogen werken. Het was ook een familiebedrijf. Mijn schoonouders werkten er, ik had er mijn vrouw leren kennen, met een grote waarschijnlijkheid zou ook een van mijn kinderen er gaan werken. Het was tevens mijn eerste werkgever. We reden met zijn allen met ons automerk, we supporterden voor onze F1-wagens, gingen gekleed in T-shirts met het Renault-logo.

Kortom, Renault was een deel van ons dagelijks leven.

Een deel van de collega’s werden ook vrienden. We deelden dezelfde passie, leefden dezelfde zorgen, en ondanks de dagelijkse problemen vonden we het een schitterende werkgever.

Regelmatig waren er wel eens geruchten over een afslanking, over het winnen of verliezen van een model voor productie. Maar in dat alles was er één zekerheid: de RIB zou blijven bestaan.

Op 27 februari 1996 veranderde onze wereld. Via een fax (ja, toen bestonden die nog) kwam er vanuit een van onze zustervestigingen het bericht binnen dat RIB zou sluiten. Ik liep met die fax naar een lid van de directie, met de vraag het bericht te ontkennen. Hij deed dat niet, waardoor ik de boodschap meteen begreep.

Die dag had voor mij, als prille dertiger en jonge manager, een belangrijke impact op mijn verdere carrière.

Ik leerde toen dat volledige loyaliteit jegens een werkgever in de juiste context dient geplaatst te worden. Een werkgever kijkt naar de economische realiteit. Er is dan geen plaats voor sentimentele aspecten.

Ik leerde toen dat collegialiteit en zelfs ‘vriendschap’ een andere dimensie krijgt als je begint te praten over de primaire behoeftes van de mens. Collega’s waar je dagelijks dezelfde strijd mee streed, kwamen plots tegenover mij te staan in de onderhandeling rond vertrekpremies. Mijn standpunten werden plots niet meer begrepen, niet meer gehoord. Ik was toch jong en zou nog veel kansen krijgen, werd er verteld door collega’s die zoveel langer hadden kunnen meevaren op de condities van die goede werkgever die Renault altijd geweest was. Ik moest plots gaan vechten tegen opponenten, die gisteren nog mijn medestanders waren.

Veel belangrijker lessen die ik in die dagen leerde, waren dat paniek in die situaties niet nodig is en geduld inderdaad een schone deugd. Ik begon diezelfde avond onmiddellijk sollicitatiebrieven te sturen, niet wetende hoe het hele proces zou verlopen. Dit bleek helemaal niet nodig te zijn: tijd bracht inderdaad raad.

Ten slotte leerde ik dat, hoe benard de situatie er op dat moment ook uitzag, het leven altijd nieuwe kansen biedt, kansen die ik zeker niet gehad of gezocht zou hebben zonder de sluiting van RIB. Met zekerheid had ik de carrière die ik nadien heb uitgebouwd, niet gehad, mocht RIB niet gesloten zijn. Maar ik zou die kansen net zo goed nooit hebben gekregen, als ik de goede leerschool van RIB niet had gekend.

De sluiting van RIB was een drama, maar bood meer kansen dan ik op dat moment had kunnen denken. Zowel menselijk als professioneel werd ik er sterker door.

Dirk Coveliers (1964) is gehuwd en de trotse vader van twee jongvolwassen zonen. Hij woont in de parel van Brabant, Grimbergen, en is General Manager bij Maintenance Partners, een dochterbedrijf van de Mitsubishi Heavy Industries groep.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: