het grote boekexperiment

Wat anderen van me denken, is niet mijn probleem

Het jaar van de zonsverduistering                                                                                          

GreetRouffaer

Verbijstering, ongeloof, onmacht, woede, verdriet, schaamte, herbeleving, dit zijn maar enkele woorden die de gevoelens uitdrukken die een storm in mijn hoofd en lijf veroorzaakten na het lezen van de verpletterende woorden van de ex. Nu bijna drie jaar geleden. Leugens die de grond onder mijn voeten vandaan haalden.

De ex. Ik krijg het woord ‘mijn’ en ‘ex’ niet meer samen over mijn lippen. Mijn ziel heb ik uit mijn lijf gekotst na het lezen. Het was alsof mijn slokdarm en luchtpijp uit mijn borstkas werden gerukt. Voor velen onbegrijpelijk, maar in die dagen was ik blij dat mijn ouders en broer dood waren. Blij, omdat zij deze laffe slag onder de gordel niet meer moesten incasseren.

Ettelijke weken durfde ik amper de straat op. Ik voelde alleen maar pijn, pijn en nog eens pijn. De ex had zijn doel bereikt. Kapotmaken wat hij niet kon houden. Dat had hij mij vijf jaar eerder, toen ik de scheiding aanvroeg, beloofd. Belofte maakt schuld. Een onweerstaanbare drang om mij te verdedigen maakte zich van mij meester. Hoe kon hij de waarheid zo’n geweld aandoen. Hoe kon hij in godsnaam nog in de spiegel kijken, wetende dat elk woord gelogen was. Niet het vuur, maar hij, heeft mij toen gebrandmerkt.

Was het vooral zijn bedoeling om de liefde tussen Bart en mij te ondermijnen, uit jaloezie, wraak? Bart, mijn Bart, mijn grote liefde, mijn vriend, stond voor mij, naast mij en achter mij. De angst die ik voelde, dat hij nog maar een seconde aan mij zou beginnen te twijfelen door de malafide bedoelingen van de ex, was zeer onterecht. Hoe kon ik daar mijn twijfels over hebben? En toch. Familie, al mijn vrienden die en bloc mijn verdediging opnamen, ik zag het niet meer. Op dat moment was alles door een mistige waas omgeven. Alles waar ik voor gewerkt had, opgebouwd had, alles was gehuld in duisternis. Het bestond niet meer. Een alles verterende angst om nog meer te verliezen, verlamde mijn hele zijn.

Hoe gaan mensen naar mij kijken, wat zullen ze over mij denken? In de maanden daarna was die gedachte nog het enige wat mij bezighield. Het monster bleef aan me vreten. Dag en nacht. Wat kan ik doen om het foute beeld dat de mensen nu van mij hebben, om te buigen?

Met een ongelooflijke zachtheid en eindeloos geduld liet Bart mij alle boosheid en onmacht beleven en ventileren. Hij liet mij het relaas over de vijf jaar met de ex eindeloos herhalen, zonder te zeggen dat het ondertussen zijn strot uitkwam. Zijn onvoorwaardelijke steun hield mij recht. Hij was mijn veilige vangnet.

Langzaam aan – twee jaar lang heb ik erover gedaan – begon ik anders te kijken naar wat er gebeurd was. Eerder drong het niet door. Hoe moeilijk het ook was, Bart leerde mij de veroordelende blikken en het achterbakse gefezel van anderen te trotseren. Geen moment heeft hij mijn hand gelost. Zijn goede raad om niets meer te lezen van wat onbekenden over mij op internetfora gooiden, heb ik opgevolgd. Hij had gelijk, wat je niet ziet of leest, bestaat niet. Hoe mensen sindsdien over mij denken, is niet langer mijn probleem. Is het belangrijk hoe anderen over je denken? Neen. Was ik verantwoordelijk voor de woorden van de ex? Neen, hij, enkel en alleen hij, is verantwoordelijk voor hetgeen hij aanrichtte.

Door de onvoorwaardelijke liefde van Bart kon ik eindelijk kijken naar datgene wat echt telt in het leven. De liefde die er is tussen ons, onze liefde, oprecht, respectvol en mooi. Een levenslang cadeau. Twee in één en één in twee. Nooit of te nimmer zal er nog twijfel zijn. Mijn kinderen, mijn familie, heel veel trouwe vrienden, zij tellen, zij maken mijn leven rijker. Ik krijg, ik geef, ik leer, ik geniet, ik ben dankbaar voor alles rondom mij. De vrouw die de ex beschreef, staat mijlenver van de vrouw die ik ben. Ik verspil mijn kostbare energie niet meer om een beeld van mij om te buigen dat niet eens bestaat. Ikzelf ben verantwoordelijk voor elke handeling die ik verricht, voor elk woord dat over mijn lippen komt. Ik weet wie ik ben en hoe ik in het leven sta. En dat is het enige wat telt.

Vandaag kan ik enkel en alleen mededogen voelen voor de ex. Hoe ongelukkig moet je zijn om met roddels en leugens bewust zo’n schade aan te richten. Alsof dit de enige manier is om gezien te worden. Jammer voor hem dat hij na al die jaren nog zo slecht in zijn vel zit en er nog steeds niet in is geslaagd zijn leven op een goed spoor te zetten. Ondanks alles wat er gebeurd is, wens ik hem de liefde toe die ik eindelijk in mijn leven mag ervaren. De rust en sereniteit die nu in mijn hart en ziel wonen, koester ik met elke vezel van mijn lijf. Hun naam is Bart. Het staat gegrift. Kijk, de zon schijnt.

Greet De Bondt-Rouffaer (1958), actrice, is de gelukkige echtgenote van Bart. Mama van Elias en stiefmama van Helena en Martijn. Ze geniet van koken voor familie en vrienden en wil alles weten over de ‘Tudor-periode’. Zij houdt ook van Louis en Gaston (poezen) en van tuinieren. 

3 Responses to “Wat anderen van me denken, is niet mijn probleem”

  1. Carla

    Dag Greet
    Jouw reactie heeft mij tot tranen toe bewogen. Tranen van herkenbaarheid en groot verdriet. Ook in mijn situatie heeft de ex gezocht naar een wapen dat diepe wonden kon veroorzaken. Elke moeder kan je het diepste raken via haar kinderen en daar heeft hij gretig gebruik van gemaakt. Toch heb ik de moed gevonden om mijn leven terug op te nemen en samen met mijn liefhebbende partner bouw ik verder aan een leven dat de moeite waard is. (lees inzicht: zwijgen is niet altijd goud)
    Jammer dat ik dit niet wist toen ik je zag op de persconferentie!
    Carla

    Beantwoorden
    • Greet De Bondt-Rouffaer

      Dag Carla, heel veel dank voor jouw reactie. Ondanks dat ik een zekere schroom voelde om mijn inzicht te schrijven, hoopte ik, dat als ik het toch deed er mensen zouden zijn die bepaalde zaken herkennen en daardoor ook beter begrijpen. Het is voor velen onvoorstelbaar hoep diep de wonden soms zijn. En ja, ik heb ook een aantal jaren de schijn hoog gehouden en gezwegen uit vrees voor ( in mijn geval) de media-aandacht. Jouw verhaal heeft mij ook naar de keel gegrepen, ik wens jou toe wat mij uiteindelijk ook is overkomen! Zou fijn zijn je te ontmoeten! En,…blijven spreken en…. tekenen! Hartelijke groet , Greet

      Beantwoorden
      • Carla

        Hartverwarmend!
        Samen staan we sterk en dat was ook mijn motto bij het schrijven van mijn stukje levensgeschiedenis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: