het grote boekexperiment

Geluk is een momentopname

HelgaCoppens‘Nu’ is een cadeautje

Het versje op het geboortekaartje van ons dochtertje, intussen iets meer dan zes jaar geleden: The past is history, the future is a mystery. This moment is a gift, that’s why this moment is called the present. Heel toepasselijk dat ene moment. Cliché, inderdaad, maar haar geboorte was een van de meest intense, overweldigende ervaringen ooit. Een opdracht destijds om helemaal in het moment te staan, niet terug of vooruit te kijken en te genieten van wat was.

Snel verviel ik echter in mijn oude, vertrouwde levenshouding. Mijmeren over wat voorbij was, (doem)denken over wat komen zou. Hoe vaak had ik, vanuit verschillende hoeken, niet gehoord dat vandaag er toe doet, carpe diem! De theorie was gekend, aan de uitvoering was ik nog niet gekomen. Mijn leven was een zoektocht naar het ultieme. Op naar het volgende, zonder stil te staan bij de mogelijkheden van het moment. Die eeuwige twijfel: is dit het nu? Het moet beter kunnen, perfecter. Me blind staren op wat er niet was, voorbijgaan aan wat ik had. Steeds dat knagende, onvoldane gevoel.

Van één ding was ik echter zeker, de liefde voor mijn kleine meisje. Hier heb ik geen nanoseconde aan getwijfeld. Ik voelde voor het eerst dat ik oprecht en onvoorwaardelijk van iemand kon houden. Zij heeft me, met haar kinderlijke enthousiasme, haar vermogen in het moment te staan en alles eruit te halen wat erin zit, een spiegel voorgehouden. Een klein voorval, een aantal jaren geleden, is me steeds bijgebleven.

We fietsen terug van school op een mooie lentenamiddag. Mijn dochter vraagt of we even kunnen stoppen om te spelen op de berg waar we dagelijks voorbijfietsen. Mijn reactie is, zoals altijd als ze me dit vraagt: “Nee, schat, we hebben geen tijd. Ik moet nog…” Heb ik echt geen tijd? Wat moet ik dan nog? ‘Geen tijd’ was een stopwoord geworden. “Ik kan nu niet, want ik moet nog zoveel.” Zelf opgelegde, ingebeelde verplichtingen. Een excuus om het leven niet te leven als het zich aanbiedt. Op dat moment werd me dit duidelijk. Ik holde achter het leven aan. Ik was steeds bezig met straks, morgen, volgende week, volgend jaar… Dan zou het gebeuren.

En stilaan groeide het besef: geluk is niet een alles verterend gevoel, een grootse belevenis, een permanente staat van zijn… het is een momentopname. En om er weer wat clichés bij te halen, het is mijn kind dat me knuffelt en zegt dat ik de liefste mama van de wereld ben, zondagochtend met het gezin aan de ontbijttafel, een klein succes op het werk, een onverwacht uitje met mijn man, met mijn vriendinnen de fiets op, onderweg zijn…
Deed ik die dingen vroeger dan niet? Uiteraard wel, maar de beleving was anders. Ik beschouwde het als evident, bleef uitkijken naar wat nog volgen zou. Het ‘moment’ deed er minder toe.

Vandaag, op mijn 42, ben ik ‘contenter’. Mijn angst van weleer om ouder te worden blijkt tot op heden ongegrond. Ik heb meer rust gevonden en leren aanvaarden wat is. Betekent dit berusten? Ik denk het niet en durf zelfs te stellen dat ik intenser leef dan vroeger, maar op een rustigere manier. Het hoeft allemaal niet meer zo spectaculair. Moet me niet meer zo nodig bewijzen. Sprongen in het duister heb ik genoeg gemaakt. Leren stilstaan bij het moment, het leven nemen en aanvaarden zoals het is, was voor mij een veel grotere uitdaging.

Helga Coppens (1970) is gehuwd met Toon en mama van de stoere Lore. Ze ondersteunt medewerkers in hun zoektocht naar de juiste uitdaging binnen een ziekenhuisgroep in Antwerpen en is gepassioneerd door wat mensen drijft en energie geeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: