het grote boekexperiment

Iedereen wordt geleid door wijsheid en liefde

Boodschap in Efeze

Oktober 2007. Ik heb een hele tijd niet kunnen beslissen waar ik die herfstvakantie naartoe zou gaan. Net gescheiden en voor het eerst weer alleen op vakantie. En dan ineens heeft het besluit zich genomen: ik moet naar Turkije. En ik voel dat ik ernaartoe moet om te ‘werken’. Om dat te verwerken wat nog verwerkt moet worden voordat ik verder kan. Ik huil er een zee vol tranen, verlies en hervind mezelf, doelloos lopend langs het azuurblauwe water, langzaam dronken wordend op een terrasje.

Al in het vliegtuig wordt duidelijk dat dit een bijzondere reis gaat worden. We zijn nog maar nauwelijks opgestegen of ik kom in een tranceachtige slaap. Een beeld verschijnt van een ‘soort van man’ in een tunnel. Hij zegt: “Geef me je hand, dan zal ik je leiden.” Ik weet dat dit is wat de helderziende bedoelde toen ze zei: “Er is een veld waar je toegang toe zult krijgen. En over zult schrijven.” Ik ben een beetje bang, ken dit niet, weet niet hoe. Ben niet gewend om me zo aan iets of iemand over te geven.

Dan vraag ik in gedachten aan mijn vriendin om me te komen helpen. Ik voel haar meteen als warmte in mijn hart. Met haar samen kan ik dit. Ik loop met ‘de man’ mee, tot bij een oneindig hoge poort van gouden licht. Ik moet alleen naar binnen.
Ik weet al hoe het eruit zal zien, heb er een beeld van gekregen een paar weken geleden: een prachtige hoge en grote zaal gevuld met en gemaakt van gouden licht, een bibliotheek. Het is er onbeschrijflijk prachtig. Ik voel me hier thuis, het lijkt alsof ik hier mijn weg zal kennen, ondanks dat ik er nu alleen ben. In mijn hoofd klinkt Eternal Field of Wisdom. Ik stel vragen: waarom ik, waarom dit, hoe, waarover moet ik schrijven? Alles uit mijn leven heeft hiermee te maken, ik kan het nu helder zien. Dit is niet nieuw, maar het is nieuw voor nu.

Een paar dagen na aankomst ‘moet’ ik naar Efeze, de belangrijkste archeologische site van het land. Het is alsof ik de weg ken, ik wil niet de nieuw aangelegde weg volgen… mijn gevoel of herinnering wijst me de weg. Ik loop recht op mijn doel af, zonder te weten wat mijn doel is of wat ik daar te doen heb. Ik moet naar de beroemde overblijfselen van de bibliotheek, ga daar meteen naar binnen en vind feilloos ‘mijn’ plek: rechtsachter, ongeveer anderhalve meter uit de hoek. In een soort van trance blijf ik er staan, tot gedaan is wat blijkbaar gedaan moet worden.

Als ‘het’ klaar is, ga ik naar buiten en ga zitten op een van de stoepjes rond het plein voor de bibliotheek. Ik blijf er enkele uren zitten en in die uren kan ik elke vraag stellen die er in me opkomt en krijg ik op elke vraag een antwoord.

Terug op de hotelkamer schrijf ik: “Ik was in Efeze toen hij er was.”

Sinds de reis naar Efeze is veel duidelijk geworden. Dat elke mens begeleid wordt door wijsheid en liefde die niet zichtbaar is, maar die we wel degelijk kunnen ervaren. Dat mijn opdracht is om te schrijven en kennis te verspreiden. Deze inzichten zijn een deel van mijn leven geworden, zijn doordrongen werkelijkheden die me naar een nieuw leven hebben geleid. Een leven waarin ik me verbonden weet met alles wat leeft en waarin ik me verantwoordelijk weet voor de taak die er ligt.

Lisette Peulen (1961), gelukkig samen met Ann en kids, schrijft over leiderschap en zelfsturing, dicht over de wereld en zichzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers liken dit: